Göz bebeklerimde biriktirdim acılarımı, içimde çarpan bin ah var.
Dinmeyen fırtınalarda kayalara çarpıyorum,
Bedenim kan revan içinde.
Her hüzün
Beni benden
Bir parça daha koparıp alıyor.
Şimdi
Ömrün takviminden
Sararıp düşen yapraklardan farksızım.
Gel kal bende kal bu gece, ben heder olmadan
Tutam elinden, tutam elinden
Sevdam...
Hayın karanlığı yara yara
Çıkalım arşa
Seninle
Gece çökerken ömrümün üstüne
Elimde kalsın ellerin
Efkâr sararsa da dört bir yanımı
Gözlerim yollarda
Seni beklerim
Kızıl şafakta
Bir ömürlük emekle ördüm
Bu kavgayı, bu sevdayı, gel bana gel bu gece
Ferman salmış zalim paşa
Yaşam dönmüş kuru taşa
Zulüm vurmuş dertli başa
Biz dert ile destandayız
İstanbul’da yedi tepe
Mavi deniz sereserpe
Megakentte sıkıntı çok
Biz dert ile destandayız
Tarih yatmış köşe bucak
Yoktur tüten bir tek ocak
Yanıyoruz kucak kucak
Biz dert ile destandayız
BİZ DERT İLE DESTANDAYIZ
Bülbül küsmüş gül dalına
Yiğit yatmış çor salına
Biz dert ile destandayız
Kars Kağızman’ın Şaban köyünde doğdu bir fidan
Ailesi yoksuldu, nasırlıydı elleri
O elleriyle toprağa
Umuduyla özgürlüğe sevdalı
Dili Kürtçeydi
Yüreğinde büyüyen en kadim ses
Yasaklara karşı yükselen
Devrimci bir nefes.
Cezaevinde geçen o uzun
Soğuk günler vardı
Dört duvar arasında inanç
Demir parmaklıkları aştı
Unutmadı yoksul günlerini, unutmadı ana dilini, unutmadı özünü.
Hîv derdikeve şevê,
Tên bîra min çavên te…
Ev çi bîrkirin e,
Bîrkirin çi ye...
Bê ser û bê ber e,
Bêbinî û bêdawî ye,
Min bîr kiriye ji ya herî tarî…
Çavên min bahozan radikin,
Û mohra heşê min e çavên te.
Bîrkirin çi ye?
Ji ya herî şêt,
Ji ya herî bêdawî,
Xesar ji heş re, kesp ji dîn re.
Min bîr kiriye...
-Nazım Hikmet Ran
Wergêr: Yılmaz Elagöz
Geceye Ay Düşer
Geceye ay düşer,
Kadın
Uzaklardan süzülüp gelen
