Anılar

Takvimler yine Eylül’ü gösteriyor.
 
Ama benim içimde hâlâ 1 Temmuz var.
 
Tam tamına beş koca yıl geçti.
 
Beş yıl…
 
İnsan zaman geçtikçe alışır sanıyor.
 
Oysa bazı acılar alışılacak gibi değilmiş.
 
Bazı özlemler yıllarla değil, yokluğun ağırlığıyla ölçülüyormuş.
 
Seni kaybettiğim o Temmuz günü, sanki hayatımızın en güzel sayfası yarım kaldı.
 
Tam hayallerimizi birlikte yaşamaya başlamıştık.
 

Bize ait olan her gün batımı, her kahkaha, her sarılış…
Bugün geriye dönüp baktığımda; hepsi içimde yaşayan, zamana yenilmeyen anılar olarak bana eşlik ediyor.
Seninle paylaştığımız hayat bir roman gibiydi…
Her sayfasında sevgin, emeğin, dostluğun dürüstlüğün, neşen ve birlikte kurduğumuz hayat vardı.
Ve bazı hikâyeler bitmez; sadece kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Seni sevmek, sana veda etmekten daha güçlü bir duygu…
Bu yüzden seni uğurlamıyorum; sevgini, sesini, varlığını ömrüm boyunca içimde taşıyorum.