Son Yazılar

Sevdiğinde insan hâlâ kendisidir.
Gönlünde bir duygu vardır; onu bilir, taşır, büyütür. Ama iradesi yerindedir. Ne kadar severse sevsin, kendini kaybetmez. Sevgi, insanın gönlünde açan bir çiçektir; insan onu sulamayı da, korumayı da bilir.
 
Burada sizin düşüncenize ihtiyacımız var.
 
Aşk ise başka bir hâlidir.
 

Takvimler yine Eylül’ü gösteriyor.
 
Ama benim içimde hâlâ 1 Temmuz var.
 
Tam tamına beş koca yıl geçti.
 
Beş yıl…
 
İnsan zaman geçtikçe alışır sanıyor.
 
Oysa bazı acılar alışılacak gibi değilmiş.
 
Bazı özlemler yıllarla değil, yokluğun ağırlığıyla ölçülüyormuş.
 
Seni kaybettiğim o Temmuz günü, sanki hayatımızın en güzel sayfası yarım kaldı.
 
Tam hayallerimizi birlikte yaşamaya başlamıştık.
 

sözümden korkmadan,
sözümü eğip bükmeden,
kimseye yaranmak için değil,
inandığım için konuşacağım.
 
Çünkü bazı sözler vardır;
söylenmezse insanın içine dert olur.
Benim içimde de biriken çok söz var.
Gördüğüm haksızlıklar…
Duyduğum adaletsizlikler…
Unutulan insanlar…
Geleceği elinden alınan gençler…
Emeğinin karşılığını alamayan insanlar…
Hepsi birer cümle oldu içimde.
Ve ben artık o cümleleri susturmayacağım.
Bana susmamı söyleyenler olacak.
“Boş ver…” diyecekler.