Son Yazılar

Hayat, bazen hiç beklemediğimiz karşılaşmalarla güzelleşir. Bazen bir dostlukla, bazen bir gülümsemeyle, bazen de yüreğimize dokunan bir insanla yeniden anlam kazanır.
 
İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, anlaşılmak, sevilmek, değer görmek ve hayatını paylaşabileceği bir yol arkadaşına sahip olmak ister. Çünkü yalnızca aynı evi paylaşmak değil, aynı duygularda buluşmak, birbirinin sevincine ortak olmak ve zor zamanlarda omuz omuza durabilmek önemlidir.
 
Peki, iyi bir yol arkadaşlığının temeli nedir?
 

Hasretim, gönül yaram, her şeyim, ilk göz ağrım, meleğim, güzel yavrum…
 
Sevgili kızım Ayça Sinem,
 
Yarın 15 Ekim…
 
Yıllar önce Ankara Tıp Fakültesi Cebeci Doğum Hastanesi’nin kapısında, uykusuz gözlerle senden gelecek güzel haberi beklediğim o geceyi hatırlıyorum. Gecenin ilerleyen saatlerinde bir hemşirenin müjdesiyle girdin hayatımıza. O an yorgunluğumuzun yerini mutluluk, kaygılarımızın yerini umut aldı. Seninle birlikte dünyamız aydınlandı, hayatımızın anlamı çoğaldı.
 

Hayatın bana ne vereceğinden, benden neleri alacağından habersiz.
 
Belki hayatın bir elinde mutluluk, diğer elinde umut vardı.
 
Ben ise daha yolun başında, hangisinin bana düşeceğini bilmiyordum.
 
Mutluluk mu?
 
Yoksa mutluluğa duyulan umut mu?
 
Şimdi geriye dönüp baktığımda, hayatın bana yalnızca aldıklarını değil, verdiklerini de görüyorum.
 
Beş yaşımdaydım…
 
1967 yılında annem Havva'yı, kardeşlerim Şekernaz ve Gülnaz'ı dünyaya getirirken kaybettim.
 

Hiçbir kız çocuğu güçlü bir kadın olmak için doğmaz.
Onlar masum hayaller kurar; pembe panjurlu evlerin, sevgi dolu bir ailenin, güzel bir hayatın düşlerini kurarlar. Birer prenses gibi büyümek isterler.
Kaderdir onları zamanla “güçlü kadın” yapan.
Tutulmayan sözler, yarım kalan hikâyeler, yaşanamayan mutluluklar, evlat acıları, ayrılıklar ve hayal kırıklıkları…
İnsan, kurduğu hayaller iskambil kâğıtlarından yapılmış bir kule gibi yıkıldığında, enkazın altında ezilmemek için güçlenir.