Ali Cemal Türkmen ağ günlüğü

Hayatın bana ne vereceğinden, benden neleri alacağından habersiz.
 
Belki hayatın bir elinde mutluluk, diğer elinde umut vardı.
 
Ben ise daha yolun başında, hangisinin bana düşeceğini bilmiyordum.
 
Mutluluk mu?
 
Yoksa mutluluğa duyulan umut mu?
 
Şimdi geriye dönüp baktığımda, hayatın bana yalnızca aldıklarını değil, verdiklerini de görüyorum.
 
Beş yaşımdaydım…
 
1967 yılında annem Havva'yı, kardeşlerim Şekernaz ve Gülnaz'ı dünyaya getirirken kaybettim.
 

Hiçbir kız çocuğu güçlü bir kadın olmak için doğmaz.
Onlar masum hayaller kurar; pembe panjurlu evlerin, sevgi dolu bir ailenin, güzel bir hayatın düşlerini kurarlar. Birer prenses gibi büyümek isterler.
Kaderdir onları zamanla “güçlü kadın” yapan.
Tutulmayan sözler, yarım kalan hikâyeler, yaşanamayan mutluluklar, evlat acıları, ayrılıklar ve hayal kırıklıkları…
İnsan, kurduğu hayaller iskambil kâğıtlarından yapılmış bir kule gibi yıkıldığında, enkazın altında ezilmemek için güçlenir.

Sevdiğinde insan hâlâ kendisidir.
Gönlünde bir duygu vardır; onu bilir, taşır, büyütür. Ama iradesi yerindedir. Ne kadar severse sevsin, kendini kaybetmez. Sevgi, insanın gönlünde açan bir çiçektir; insan onu sulamayı da, korumayı da bilir.
 
Burada sizin düşüncenize ihtiyacımız var.
 
Aşk ise başka bir hâlidir.
 

sözümden korkmadan,
sözümü eğip bükmeden,
kimseye yaranmak için değil,
inandığım için konuşacağım.
 
Çünkü bazı sözler vardır;
söylenmezse insanın içine dert olur.
Benim içimde de biriken çok söz var.
Gördüğüm haksızlıklar…
Duyduğum adaletsizlikler…
Unutulan insanlar…
Geleceği elinden alınan gençler…
Emeğinin karşılığını alamayan insanlar…
Hepsi birer cümle oldu içimde.
Ve ben artık o cümleleri susturmayacağım.
Bana susmamı söyleyenler olacak.
“Boş ver…” diyecekler.

Ben altmış yaşındayım...
Bugün geriye dönüp baktığımda en çok özlediğim şey eski eşyalar ya da eski sokaklar değil; insan ilişkilerindeki incelik, özen ve nezakettir.
Çünkü bir toplumun gerçek zenginliği, teknolojisinin ulaştığı seviye değil; birbirine gösterdiği saygı, anlayış ve merhamettir.
Yaş almak bana şunu öğretti: Haklı olmaktan önce adil olabilmek, konuşmaktan önce dinleyebilmek ve geride iyi izler bırakabilmek...
Belki de bütün ömrün özeti budur.
Evet, yaşımız ilerledi.
Ama bizi gerçekten yaşlandıran yıllar olmadı.