Ne bir gölgesi vardır dinlenebileceğimiz ne de bir kenarında tutunacak dalı.
Taşlıdır yol…
Dikenlidir…
Yürüdükçe ayaklarımız değil, çoğu zaman yüreğimiz kanar.
Ama insan yine de yürür.
Çünkü insan, her şeye rağmen yarına inanmak zorundadır.
Bazen bir avuç umutla, bazen bir dua ile, bazen de sadece “Allah büyüktür” diyerek devam eder yoluna.
Geride bıraktığımız her acı, bize hayatın başka bir yüzünü öğretir.
Ben altmış yaşındayım...
Bugün geriye dönüp baktığımda en çok özlediğim şey eski eşyalar ya da eski sokaklar değil; insan ilişkilerindeki incelik, özen ve nezakettir.
Çünkü bir toplumun gerçek zenginliği, teknolojisinin ulaştığı seviye değil; birbirine gösterdiği saygı, anlayış ve merhamettir.
Yaş almak bana şunu öğretti: Haklı olmaktan önce adil olabilmek, konuşmaktan önce dinleyebilmek ve geride iyi izler bırakabilmek...
Belki de bütün ömrün özeti budur.
Evet, yaşımız ilerledi.
Ama bizi gerçekten yaşlandıran yıllar olmadı.
Bizlere bıraktığın "senin evladın olma" gururu o kadar büyük ki, hiçbir söz onu anlatmaya yetmiyor. Senin evlatların olmak, bu hayatta taşıyacağımız en büyük onur; bizlere bıraktığın en kıymetli mirastır.
Yokluğun yüreğimizde tarifsiz bir acı, hiç dinmeyecek bir özlem bıraktı. Biz sadece babamızı değil; en büyük akıl hocamızı, ilk kahramanımızı, ilk öğretmenimizi ve en büyük dayanağımızı kaybettik.
Bize ait olan her gün batımı, her kahkaha, her sarılış…
Bugün geriye dönüp baktığımda; hepsi içimde yaşayan, zamana yenilmeyen anılar olarak bana eşlik ediyor.
Seninle paylaştığımız hayat bir roman gibiydi…
Her sayfasında sevgin, emeğin, dostluğun dürüstlüğün, neşen ve birlikte kurduğumuz hayat vardı.
Ve bazı hikâyeler bitmez; sadece kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Seni sevmek, sana veda etmekten daha güçlü bir duygu…
Bu yüzden seni uğurlamıyorum; sevgini, sesini, varlığını ömrüm boyunca içimde taşıyorum.
Çünkü doğa olmadan ne insan yaşamı mümkündür ne de yaşamın devamı…
Soluyacağımız hava, üzerinde yaşayacağımız bir dünya kalmazdı.
Derler ki:
“Tabiat aşkı, insanın ümitlerini boşa çıkarmayan yegâne aşktır.”
Ben;
Betonun değil, bahçelerin çoğaldığı,
parkların çocuk sesleriyle dolduğu,
Yakıt dumanının değil,
oksijenin gökyüzüne karıştığı,
Yakılan ağaçların değil,
dikilen fidanların konuşulduğu,
Doğaya saygının insan olmanın bir parçası sayıldığı
Bu cümleyi kurmak bile hâlâ zor. Zaman aktı, mevsimler değişti, hayat kendi düzeni içinde yürümeye devam etti; ama sana duyduğum özlem ne eksildi ne de eskiydi artık. O, yıllarla büyüyen, sessizleşen ama hiç kaybolmayan bir duyguya dönüştü.
Seni düşündüğümde aklıma önce dürüstlük geliyor. Ardından güven ve huzur… İnsanların en zor anlarında onları dinleyen, bir çıkış yolu bulan, gerginliği yumuşatan, sözüyle olduğu kadar varlığıyla da çevresine iyi gelen o güzel insan geliyor.
Sonra çalışkanlığın…
İnsan her zaman mutlu olamaz. Zaten mutluluk çoğu zaman uzun bir yolculuk değil, kısa bir duraktır. Ne gariptir ki o anın içindeyken fark edemediğimiz mutluluğu, çoğu kez geriye dönüp baktığımızda anlarız. Çünkü mutluluğu devasa bir duygu sanırız; bu yanılgı ise avuçlarımızdaki küçük sevinçleri sessizce alıp götürür.
Kederin, hüznün ve acının birçok adı vardır. Fakat duyguların en evrensel dili gözyaşıdır. Sözcüklerin anlatamadığını bazen tek bir damla yaş anlatır.
Önce bir cümlenin içinde görünürler; sonra bir sessizlikte yer edinirler.
Bir bakarsınız, kimseye anlatamadığınız şeyleri onlara anlatırken bulmuşsunuz kendinizi.
İnsan, anlaşılmak kadar görülmek de istiyor aslında.
Kalabalıklar içinde fark edilmek değil bu; birinin, içinizde taşıdığınız kırgınlığı sezebilmesi… Sesinizdeki yorgunluğu duyabilmesi…
“Seni özledim,” diyen birinin varlığı bu yüzden değerlidir.
Çünkü özlenmek, insanın dünyada bıraktığı izin bir başkasında karşılık bulmasıdır.
Benim annemin adı Hava’ydı…
1967 yılında Erzurum’un Şenkaya ilçesine bağlı Kürkçü köyünde yaşardı.
Yoksulluğun, çaresizliğin ve imkânsızlığın hüküm sürdüğü yıllardı.
İkiz çocuklarına doğum yaparken fenalaşıyor.
Hastaneye yetiştirmek için onu kağnı arabasına koyuyorlar.
Dağ yollarında, çamurun ve soğuğun içinde, bir annenin yaşamı umutla ölüm arasında sallanıyor…
Ve o yol bitmeden; ikiz çocuklar doğuyor, annem ise hayata gözlerini yumuyor.
Ben o gün beş yaşında bir çocuktum.
Koltuğa oturdum.
Hayatıma baktım.
İçimden geçen cümle, kısa ve sarsıcıydı:
“Demek buraya kadarmış…”
Oysa insan, bir eşiğe gelince anlıyor; mesele ne kadar yol aldığı değil, o yolu nasıl taşıdığıymış içinde.
Bir zamanlar bütün kalbimle inandığım düşünceler, yıllar içinde usul usul çözülmüş.
Meğer bazı hakikatler, ancak zamanın sabrıyla görünür oluyormuş.
Çocuklar…
Bir zamanlar hayatımın merkezinde dönen o küçük güneşler…
Şimdi kendi yörüngelerinde, kendi göklerinde.
