İnsan her zaman mutlu olamaz. Zaten mutluluk çoğu zaman uzun bir yolculuk değil, kısa bir duraktır. Ne gariptir ki o anın içindeyken fark edemediğimiz mutluluğu, çoğu kez geriye dönüp baktığımızda anlarız. Çünkü mutluluğu devasa bir duygu sanırız; bu yanılgı ise avuçlarımızdaki küçük sevinçleri sessizce alıp götürür.
Kederin, hüznün ve acının birçok adı vardır. Fakat duyguların en evrensel dili gözyaşıdır. Sözcüklerin anlatamadığını bazen tek bir damla yaş anlatır.
Dostlarımı seçerken bir şeye özellikle dikkat ederim: Yanlarında ağlayıp ağlayamayacağıma... Çünkü insanın en masum, en savunmasız ve en gerçek hali gözyaşlarında saklıdır.
Bu yüzden dostlarınızdan, sevdiklerinizden gözyaşlarınızı saklamayın. Acınıza kayıtsız kalanlardan, gözlerinizdeki hüznü görmezden gelenlerden ise sessizce uzaklaşın.
Çünkü hayat yalnızca gülerken değil, ağlarken de paylaşılabildiğinde anlam kazanır; insan ancak o zaman gerçekten tamamlanır.
Saygılarımla,
Ali Cemal Türkmen
