düşüncelere göre farklılık gösterirken, aynı zamanda toplumların eğitim nitelikleri, kültür seviyeleri, ekonomik yapıları ve dini inançlara göre de şekillenir. Bu yüzden Anadolu, Orta Doğu ve Müslüman toplumlarda, devrimler ya hiç gerçekleşmez ya da yüzeysel şekilde yerinde sayar. Dünya ülkeleri üzerinde genel değerlendirme yaparak, Türkiye ve Müslüman ülkelerin devrim ve yeniliklere neden uzak olduklarını anlamaya çalışalım.
Öncelikle belirteyim:[2] “Fotoğraf, anın geçiciliğine karşı, sanatın geliştirmiş olduğu en önemli savunmadır. Her fotoğraf, çekilen nesnenin ışınlarını kendinde toplar.
EDEBİYAT DÜNYASINDA
DERİN ÜZÜNTÜ
Işıklar içinde uyusun; şiir ve edebiyatseverlerin başı sağ olsun. Ahmet Telli, bıraktığı o eşsiz dizelerle her zaman aramızda yaşamaya devam edecek.
Edebiyat dünyası için gerçekten çok değerli bir ismi kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşıyoruz. Ahmet Telli, sadece yazdığı şiirlerle değil, o şiirlerin temsil ettiği direnç, sevda ve insan onuru gibi değerlerle Türk Edebiyatında aydın ve devrimci bir şairdi. Ölümsüz şairi saygıyla anıyorum.
“Bazılarının sandığı gibi mısralar duyguların değil, deneyimlerin sonucudur. Tek bir mısra yazmak için birçok şehri, insanı ve nesneyi görmüş olmak, hayvanları tanımak, kuşların nasıl uçtuğunu duymak ve sabahları çiçeklerin açılırken nasıl titrediğini öğrenmek gerekir,”[2] diyen Rainer Maria Rilke[3] sonuna kadar haklıdır. Novalis’in, “Her sanat şiire dayanır, hatta şiir bile”; Gustav Flaubert’in, “Yaşamın hiçbir zerresi yoktur ki içinde şiir bulunmasın,” ifadesindeki üzere.
Bestekar Sanatçı, edebiyatçı ve araştırmacı- yazar kimliği ile yıllardır gönüllerde yer eden eserleriyle, çeşitli bestelerinden oluşan albüm ve edebiyatın çeşitli konularında renkli kitaplarıyla yurt içi ve uluslararası adından söz ettiren üretken, gelişen, geliştiren sanatıyla özgünlüğünü korumağa devam ediyor.
Müzik eserleri, şiirleri ve çeşitli öyküleri, felsefi yazılarıyla dünya dillerinde ve akademik yayınlarda, sunumlarda yerini bulan Ozan Şiar müzik ve kalem ustası olarak yine özgün bir çalışmaya imza attı..
Çünkü doğa olmadan ne insan yaşamı mümkündür ne de yaşamın devamı…
Soluyacağımız hava, üzerinde yaşayacağımız bir dünya kalmazdı.
Derler ki:
“Tabiat aşkı, insanın ümitlerini boşa çıkarmayan yegâne aşktır.”
Ben;
Betonun değil, bahçelerin çoğaldığı,
parkların çocuk sesleriyle dolduğu,
Yakıt dumanının değil,
oksijenin gökyüzüne karıştığı,
Yakılan ağaçların değil,
dikilen fidanların konuşulduğu,
Doğaya saygının insan olmanın bir parçası sayıldığı
yaşamın örtüsü. Çocuğun savunmasıdır şiir.”[1]
bir canavar vardır. O zenginliğe, makama, yetkiye ve güce sahip olunduğunda, bu canavarın kişiyi nasıl bir karakter bozukluğuna soktuğunu kimse kolayca kabul etmez. Çoğunluk bu yüzden her zaman ahlâksızlaşarak yaşar. Bu belirlemenin özetiyse şöyledir.
İnsan her zaman mutlu olamaz. Zaten mutluluk çoğu zaman uzun bir yolculuk değil, kısa bir duraktır. Ne gariptir ki o anın içindeyken fark edemediğimiz mutluluğu, çoğu kez geriye dönüp baktığımızda anlarız. Çünkü mutluluğu devasa bir duygu sanırız; bu yanılgı ise avuçlarımızdaki küçük sevinçleri sessizce alıp götürür.
Kederin, hüznün ve acının birçok adı vardır. Fakat duyguların en evrensel dili gözyaşıdır. Sözcüklerin anlatamadığını bazen tek bir damla yaş anlatır.
Önce bir cümlenin içinde görünürler; sonra bir sessizlikte yer edinirler.
Bir bakarsınız, kimseye anlatamadığınız şeyleri onlara anlatırken bulmuşsunuz kendinizi.
İnsan, anlaşılmak kadar görülmek de istiyor aslında.
Kalabalıklar içinde fark edilmek değil bu; birinin, içinizde taşıdığınız kırgınlığı sezebilmesi… Sesinizdeki yorgunluğu duyabilmesi…
“Seni özledim,” diyen birinin varlığı bu yüzden değerlidir.
Çünkü özlenmek, insanın dünyada bıraktığı izin bir başkasında karşılık bulmasıdır.
