
Bir ülkenin kalkınması yalnızca ekonomik büyüme rakamlarıyla ölçülemez. Gerçek kalkınma; köylünün ürettiği, çiftçinin emeğinin karşılığını aldığı, öğretmenin değer gördüğü, bürokrasinin vatandaşa hizmet ettiği, liyakatin esas alındığı ve toplumun ortak hedeflerde buluşabildiği bir düzenle mümkündür.
Türkiye'nin sahip olduğu verimli topraklar, farklı iklim koşulları, üretim potansiyeli ve insan gücü, doğru planlama ve akılcı politikalarla büyük bir güce dönüşebilir.
Şehirliyle köylünün, emekçiyle aydının, üreticiyle yöneticinin el ele verdiği; ayrışmanın değil dayanışmanın, kayırmacılığın değil liyakatin, çıkarın değil halk yararının öne çıktığı bir Türkiye hayal ediyorum.
Bu düşüncelerimi dizelere dökerken anlatmak istediğim çok açık: Kalkınmanın yolu ortak akıldan, üretimden, eğitimden, adaletten ve dayanışmadan geçiyor.
Şimdi sözü şiirime bırakıyorum…
TÜRKİYEM
El ele verirse şehirli, köylü,
O zaman kalkınır benim Türkiyem.
Planlar yapılır akılcı, detaylı,
O zaman kalkınır benim köylüm.
Müfettiş öğretmenden bilgi sorarsa,
Öğretmen müfettişe saygı duyarsa,
Halk yararına fikirler buluşursa,
O zaman kalkınır benim Türkiyem.
Eğer uzlaşırsa farklı görüşler,
Herkese faydalı aydın fikirler,
Aynı hedefte birleşirse kuruluşlar,
O zaman kalkınır benim Türkiyem.
Bürokrat vatandaşa etmezse oyun,
Vatandaş bürokrat önünde bükmezse boyun,
Her işe ehil insanlar atanırsa,
O zaman kalkınır benim Türkiyem.
Mazotu, gübreyi bulursa çiftçi,
Ortadan kalkarsa hayat pahalılığı,
İnsanın emeğine güç katarsa makine,
O zaman kalkınır benim Türkiyem.
Mahsule müsait türlü iklim,
Şehirlinin sanatı, köylünün ekimi,
Cemal Türkmen'im, yazdım fikrimi,
O zaman kalkınır benim Türkiyem.
Ali Cemal Türkmen






