Hîv derdikeve şevê,
Tên bîra min çavên te…
Ev çi bîrkirin e,
Bîrkirin çi ye...
Bê ser û bê ber e,
Bêbinî û bêdawî ye,
Min bîr kiriye ji ya herî tarî…
Çavên min bahozan radikin,
Û mohra heşê min e çavên te.
Bîrkirin çi ye?
Ji ya herî şêt,
Ji ya herî bêdawî,
Xesar ji heş re, kesp ji dîn re.
Min bîr kiriye...
-Nazım Hikmet Ran
Wergêr: Yılmaz Elagöz
Geceye Ay Düşer
Geceye ay düşer,
Hasretim, gönül yaram, her şeyim, ilk göz ağrım, meleğim, güzel yavrum…
Sevgili kızım Ayça Sinem,
Yarın 15 Ekim…
Yıllar önce Ankara Tıp Fakültesi Cebeci Doğum Hastanesi’nin kapısında, uykusuz gözlerle senden gelecek güzel haberi beklediğim o geceyi hatırlıyorum. Gecenin ilerleyen saatlerinde bir hemşirenin müjdesiyle girdin hayatımıza. O an yorgunluğumuzun yerini mutluluk, kaygılarımızın yerini umut aldı. Seninle birlikte dünyamız aydınlandı, hayatımızın anlamı çoğaldı.
veya sora olduğunun fazla bir önemi yoktur. Önemli olan çağın gerçekliğine ve mevcut sosyal, maddi koşullara göre, doğru ahlâk ve teoriye paralel adaletin uygulanmasıdır. En ileri teoriye sahip olunsa dahi, doğru uygulanmıyorsa o da büyük bir yozlaşma ve çöküştür.
Hayatın bana ne vereceğinden, benden neleri alacağından habersiz.
Belki hayatın bir elinde mutluluk, diğer elinde umut vardı.
Ben ise daha yolun başında, hangisinin bana düşeceğini bilmiyordum.
Mutluluk mu?
Yoksa mutluluğa duyulan umut mu?
Şimdi geriye dönüp baktığımda, hayatın bana yalnızca aldıklarını değil, verdiklerini de görüyorum.
Beş yaşımdaydım…
1967 yılında annem Havva'yı, kardeşlerim Şekernaz ve Gülnaz'ı dünyaya getirirken kaybettim.
Kimin gerçekten dost, kimin sadece kalabalık olduğunu…
Kimin sevgisinin karşılıksız, kimin ilgisinin hesaplı olduğunu…
Kimin yanında kendin olabildiğini, kimin yanında kendinden eksildiğini…
Ben de öğrendim.
Hem de kitaplardan değil; yaşayarak, kırılarak, susarak, bazen de yeniden başlayarak…
Bir zamanlar insanları kaybetmemek için çok şey yaptığımı hatırlıyorum. Kırıldığım yerde sustum, haksızlığa uğradığım yerde sabrettim, bazı insanların yanlışlarını görmek istemedim. Çünkü dostluk bozulmasın, gönül kırılmasın, yollar ayrılmasın istedim.
Hiçbir kız çocuğu güçlü bir kadın olmak için doğmaz.
Onlar masum hayaller kurar; pembe panjurlu evlerin, sevgi dolu bir ailenin, güzel bir hayatın düşlerini kurarlar. Birer prenses gibi büyümek isterler.
Kaderdir onları zamanla “güçlü kadın” yapan.
Tutulmayan sözler, yarım kalan hikâyeler, yaşanamayan mutluluklar, evlat acıları, ayrılıklar ve hayal kırıklıkları…
İnsan, kurduğu hayaller iskambil kâğıtlarından yapılmış bir kule gibi yıkıldığında, enkazın altında ezilmemek için güçlenir.
Kadın
Uzaklardan süzülüp gelen
Hikâye- Kurgu: ŞAFAK MELODİ AĞDAŞAN
Sıcak bir gün, bir akşam iş dönüş saati.
Gözlerini çepeçevre kaplamış kara gözlüğünden ışıklar saçan ünlü kadın bestekâr sanatçı, şair, aktivist.
Yanı başında can cana, kol kola tanınmış bir diğer besteci şair yazar.
Bahnhofta da (1) sazlar Şah’a kalkmış, Turna gibi şakıyan sesiyle türkü söylüyordu sesine ses kattığı insanlık Şiarıyla Ozan avazında.
Yarım saat süren muhteşem saz söz türkü şöleninde, belki yüz civarında insan seli, saz söz ses seremonisinin önünden geçip gidiyordu.
Ama sevincin hemen ardından şu soru gelir:
“Nerede kalacak?”
İşte bugün birçok gencimizin üniversite yolculuğu bu soruyla başlıyor.
Devlet yurdu çıkmayan öğrenci özel yurda yöneliyor. Özel yurt pahalıysa kiralık ev arıyor. Kira, depozito, faturalar, ulaşım ve yemek masrafları derken eğitim, aileler için ağır bir ekonomik yük haline geliyor.
Sevdiğinde insan hâlâ kendisidir.
Gönlünde bir duygu vardır; onu bilir, taşır, büyütür. Ama iradesi yerindedir. Ne kadar severse sevsin, kendini kaybetmez. Sevgi, insanın gönlünde açan bir çiçektir; insan onu sulamayı da, korumayı da bilir.
Burada sizin düşüncenize ihtiyacımız var.
Aşk ise başka bir hâlidir.
