Ağ Günlükleri

Kuzgunlar, kayaların en sivrisine tüneyip göğe baktı.
“Tek gök var.” dedi yaşlı kuzgun. “Rüzgâr da birdir. Herkes payına düşene razı olsun.”
Aşağıdan bir doğan seslendi: “Rüzgârı gördün mü de böyle konuşuyorsun?”
Kuzgun, gagasını taşın serinliğine sürttü. “Görmeye gerek yok. Düzen dediğin, görünmeyene inanmakla kurulur.”
Doğan güldü. “Görmediğine düzen diyorsan, gördüğüne ne diyeceksin? Kanadımız birbirine çarpıyor.”
Bir başka kuzgun araya girdi: “Çarpışma hayatta kalmadır. Gök daralırsa kanatlar da daralır.”

Her ses, bir yankıya muhtaçtır.
Bu romanın yankısı, yalnızca bana ait değildir.
Bir dağın eteğinde doğan, dumanla taşınan bu ses, nice insanın hafızasında, kalbinde, sözünde büyüdü.
O sesi bana duyuranlara, onu unutturmayanlara minnetle…
 
Berbang Çamlıbel Aydın (Seyadê Şamê’nin yeğeni, Halis Çamlıbel’in kızı)
Bilgisiyle, belgeleriyle, sessiz ama sarsılmaz desteğiyle bu hikâyenin damarlarında kan gibi dolaştı.
 
Veysel Çamlıbel