"ellerini götürdün sokağa
yalnız ellerin vardı
karnın açtı, üstün açıktı
ekmeğin suyun harcın
hiçbir şeyin yoktu
bit koku sarmıştı seni
tasın da bakracını yarmıştı
yalnız ellerin vardı
yalnız ellerin…
şurada evler var kiralık
boş evlerdir onlar ötede
dumanı tüten halis evlerdir
yalnız memura çalışan
fakire küsen boş evlerdir onlar
içinde bir keder bir yaslık
o evlerdir insan tanımazlık
bak geçiyor fakirlik treni
koskocaman Anadolu’nun iç çeperinden
başladı hayat
ölüme dek
ayrılıkta, iklimde gezen
eller gibi yalın ayak
kader yüzü gerilmiş
efsunkar seslerle irkilmiş
işte sınavıdır hayatın girişi
girdabında sönen mumun yiyişi
mahşerin nice hasretiydi bekleyiş
tırpanları bileyen güneşler gibiydi
bembeyaz içimize dolan aylar gibiydi
sevgimizi yükselten saylar gibiydi
yalnızlıktan geçip giden taylar gibiydi
yollara umuda ahenk veren tarlar gibiydi
şimdi ansızın serinlik vururken
sen ki hep tebessüm takansın
surun efsun iklimi içime dolanıyor
kanatıyor vahşi telaş ince ince
beni bir bitik hâl almış şimdiden
renklerin en hassası dalmış yüreğime beyaz
sahici ispinozum kalmış güvertede
manolya, ekşi limonum benim
hatır sual meydanında bitlenmişim
haytaşıp kavgamı, sırt giysimi silmişim
sokaklardan kalabalıktan kaçtığım benim
cüzdanımı, adımı çaldılar
kederden beladan fakirane yıllara daldırdılar
üşümüşüm tenha bir duvar dibinde
bir kış selamında dövülmüşüm
camına dokunmaz denilen dokunuşlarla, üstü çizilmiş tırnaklarla
sonra not kısmına telifsiz çatısız korunaksız üç beş kelime sıralıyorum
peşinden üstüne değerini ıskartaya vurmuş bir sürü şiir karalıyorum
çelimsiz, iş bilmez ve parasızdır yazdıklarım
ben işsiz, hayta, yeniyetme ve haddince bir ukala
derdim çeperlerden irkiliyor
sıram sırama eşlik ediyor
rüyada korkak ben
şeytan korkutur ki üç defa soluma tüküren yine ben
bakımsızken sıtma hastalığı beni vurur
ki kimsesiz bir çocuğum
anadolu, bozkır ovalarında
taş tutmuş toz yutmuş yollarında
eğer deniz çıban vurursa yalnız üşürüm
üstümde son gocuğum yırtılırsa şayet
aşk elmasının dibinde uyurum
nice sırlar kaçmış insan aynasından
insan sırrını açmaktan korkar
ki yalanı bundandır bilirim
insan sır almaktan zevk duyar
kahpe sorularla üstüne gelinmesi bundandır bilirim
ciğer paremiz susadı temiz utangaçlıklar içinde
peşine vurulduğumuz heyecan taktı ipeğini salkım atlarla koşarken
cihan da doluşturdu motifini sırdan, palyatif sarkaçlar taşırken
ki gitmeler gelmeler bir oldu bir doğdu
son akışıdır mahşere yolcuların
baharın nefes yortusudur yanan içimize konmuş ab-ı hayat akışların taçları sinemize
seven diller yakarmış uluorta çınarlardan kaykılmışların serencamı yitikleşirken
nice periler adlar parlatmış,
hüznümüz çeper çeper irkilmiş
çene çalıyor, ıslıklar kaçıyor
Sac bakraçlarda süt satılırken ki gitgeller
Merhem sürerdi annem
Çatlamış dudağıma hep
Diş ağrısa çekmek için gezmeler başlar
Köyler, köylerden dişçiler aranır
Gelmiyor sayıkladığım kaçıncı veche
Herkesin canı çetrefil morluklar içindeyken
Şimdilerde yağmur küsmüş, kar üzülmüş diyorlar
Kenarda memleket memleket göçenler var
Olmuyor hakiki bir serinlik vuruyor ciğerime
Allahsızlar büzülüp ifrit oluyorken
Başlıyor bende bir marş tınısı
Zalim, atlastan tank sürüyor yine
Coğrafya hiçe yorgun tuhaflar vadisiyken
Kentim, vatanım yağmur istiyor
Bir yağmur duası alayı geçse
Kalkıp gidecek sokak peşinden
Mihnet bakışlarımda aşınıyor servileşmiş hüznüm
Aydın artık olağanca hâliyle belirsiz
Oysa ki ben saatler çiziyorum
Defterimde saatler kuruluyor
Huniyle mazot dolan traktör gibi
Yıllarım, çocukluğum, cüzdanım;
Günlerim geçmiş
Ötemde çekilmiş son fotoğrafım
Akşamdan kalma kent yağmur istiyor
Yağmur ne güzel yağar kentlere, köylere
Ne güzel yağar
Yağdıran güzel ki, yağan berekettir
Cinler, şeytanlar orada beni avucuna almış
Bin türlü iksirin içinde beni çırparak
Olmuyor yine, iblisler beni öldürüyor
Kâbus hep bir halt olmaya çalışıyor
Şeytanlar beni avlayıp illet oluyor başıma
Rüyalardan değil de kâbuslardan korkarım
İblis hep bir halt oluyor rüyalarımda
Oysa olayım kendim başıma söylev
Nutuk çekecek diller bağışlayın
Cesetler var, sonsuz ırmaklar çağırıyor
Akıyor en vahim sadeler yerlerinden
Ben hissetmesem de bitkin kılmışım
Ardımda birikmiş rüyalar çalmış çalacağını
Haleler periler takmış yanağıma hüznü
Oysa asırlardır çarmıhtaydım
Giymemeliydim kederin bin bir türlü yüzünü
Allah'ın doksan dokuz ismiyle anmalıydım yakarışımı
Dostum sen kocaman bir Olso'sun
Dualar şifalar takmalıydım çehreme
Vesveseler birikmiş kaderin kırbacını Olso’dan yiyenin
Oysa yalnız bir Olso kendini feda eder paraya
Yalnız bir Olso!
Bense kimileri için esmer yahut kolaycana yazılan kağıtlar dağıtırım
Benim kelimelerim para etmez
Çünkü ben öteden beri Olso'nun hasmıyım
