Başarılı insanlar başarının bazı sırlarını bilir. Başarısız insanlar da bildiklerini düşünür. Aradaki fark, çoğu zaman bilginin doğruluğunda ve o bilgiyi hayata geçirme cesaretindedir.
Çünkü başarı yalnızca istemekle gerçekleşmez. Emek ister, sabır ister, kararlılık ister. En önemlisi de insanın kendi hayatının sorumluluğunu üstlenmesini gerektirir.
// Hiçbir şey benzemiyor aşka.”[1]
Mesele Halil Cibran’ın, “Aşkı konuşmak için dudaklarımı kutsanmış ateşle temizledim, ama hiçbir sözcük bulamadım,” diye betimlediği sorunsal ise, üzerine kafa yormaktan imtina edilmemesi gereken ehemmiyete haizdir.
Hayat, bazen hiç beklemediğimiz karşılaşmalarla güzelleşir. Bazen bir dostlukla, bazen bir gülümsemeyle, bazen de yüreğimize dokunan bir insanla yeniden anlam kazanır.
İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, anlaşılmak, sevilmek, değer görmek ve hayatını paylaşabileceği bir yol arkadaşına sahip olmak ister. Çünkü yalnızca aynı evi paylaşmak değil, aynı duygularda buluşmak, birbirinin sevincine ortak olmak ve zor zamanlarda omuz omuza durabilmek önemlidir.
Peki, iyi bir yol arkadaşlığının temeli nedir?
Hasretim, gönül yaram, her şeyim, ilk göz ağrım, meleğim, güzel yavrum…
Sevgili kızım Ayça Sinem,
Yarın 15 Ekim…
Yıllar önce Ankara Tıp Fakültesi Cebeci Doğum Hastanesi’nin kapısında, uykusuz gözlerle senden gelecek güzel haberi beklediğim o geceyi hatırlıyorum. Gecenin ilerleyen saatlerinde bir hemşirenin müjdesiyle girdin hayatımıza. O an yorgunluğumuzun yerini mutluluk, kaygılarımızın yerini umut aldı. Seninle birlikte dünyamız aydınlandı, hayatımızın anlamı çoğaldı.
Kimin gerçekten dost, kimin sadece kalabalık olduğunu…
Kimin sevgisinin karşılıksız, kimin ilgisinin hesaplı olduğunu…
Kimin yanında kendin olabildiğini, kimin yanında kendinden eksildiğini…
Ben de öğrendim.
Hem de kitaplardan değil; yaşayarak, kırılarak, susarak, bazen de yeniden başlayarak…
Bir zamanlar insanları kaybetmemek için çok şey yaptığımı hatırlıyorum. Kırıldığım yerde sustum, haksızlığa uğradığım yerde sabrettim, bazı insanların yanlışlarını görmek istemedim. Çünkü dostluk bozulmasın, gönül kırılmasın, yollar ayrılmasın istedim.
sözümden korkmadan,
sözümü eğip bükmeden,
kimseye yaranmak için değil,
inandığım için konuşacağım.
Çünkü bazı sözler vardır;
söylenmezse insanın içine dert olur.
Benim içimde de biriken çok söz var.
Gördüğüm haksızlıklar…
Duyduğum adaletsizlikler…
Unutulan insanlar…
Geleceği elinden alınan gençler…
Emeğinin karşılığını alamayan insanlar…
Hepsi birer cümle oldu içimde.
Ve ben artık o cümleleri susturmayacağım.
Bana susmamı söyleyenler olacak.
“Boş ver…” diyecekler.
