sözümden korkmadan,
sözümü eğip bükmeden,
kimseye yaranmak için değil,
inandığım için konuşacağım.
Çünkü bazı sözler vardır;
söylenmezse insanın içine dert olur.
Benim içimde de biriken çok söz var.
Gördüğüm haksızlıklar…
Duyduğum adaletsizlikler…
Unutulan insanlar…
Geleceği elinden alınan gençler…
Emeğinin karşılığını alamayan insanlar…
Hepsi birer cümle oldu içimde.
Ve ben artık o cümleleri susturmayacağım.
Bana susmamı söyleyenler olacak.
“Boş ver…” diyecekler.
“Sen mi değiştireceksin?” diye soracaklar.
Evet!
Belki tek başıma dünyayı değiştiremem.
Ama bir insanın umudunu değiştirebilirim.
Bir insanın cesaretine cesaret katabilirim.
Bir insanın “Ben yalnız değilmişim” demesini sağlayabilirim.
Bazen değişim,
kalabalıkların ortasında değil,
bir insanın yüreğinde başlar.
Ben makam istemiyorum.
Ben alkış istemiyorum.
Ben kimsenin önünde eğilmek de,
kimseyi kendimden küçük görmek de istemiyorum.
Ben yalnızca insanca bir hayat istiyorum.
Adalet istiyorum.
Eşitlik istiyorum.
Liyakat istiyorum.
Çocuklarımızın korkmadan büyüdüğü,
gençlerimizin geleceğini başka ülkelerde aramadığı,
emek verenin hakkını aldığı,
kimsenin kimliğinden, inancından, düşüncesinden dolayı ötekileştirilmediği bir ülke istiyorum.
Çok mu şey istiyorum?
Hayır.
Ben milletin hakkını istiyorum.
Ve bunun için konuşacağım.
Bugün sesim küçük olabilir
Ama unutmayın:
En büyük yangınlar bir kıvılcımla başlar.
En uzun yürüyüşler bir adımla başlar.
En güçlü değişimler ise bir insanın “Artık yeter!” demesiyle başlar.
Ben bugün söylüyorum:
Artık yeter!
Korkmadan söyleyeceğim.
Yorulmadan söyleyeceğim.
Susmadan söyleyeceğim.
Belki bugün beni duymayacaklar.
Belki yarın da duymayacaklar.
Ama ben biliyorum:
Bir gün beni millet duyacak.
O gün benim sesim olmayacak yalnızca.
Senin sesin olacak.
Onun sesi olacak.
Bizim sesimiz olacak.
Ve milletin sesi yükseldiğinde,
hiçbir makam, hiçbir güç, hiçbir duvar
o sesi susturmaya yetmeyecek.
Çünkü bu ülkenin gerçek sahibi bellidir:
MİLLET.
Ve ben,
milletin vicdanına inanıyorum.
Beni millet duyacak.
Çünkü ben, milletin içinden konuşuyorum.
Ali Cemal Türkmen
