Ahmet Telli Abimiz[*]
yaşamın örtüsü. Çocuğun savunmasıdır şiir.”[1]
Güncel
Cumhuriyet Halk Partisi, Aleviler ve Demokratların Çıkmazı
bir canavar vardır. O zenginliğe, makama, yetkiye ve güce sahip olunduğunda, bu canavarın kişiyi nasıl bir karakter bozukluğuna soktuğunu kimse kolayca kabul etmez. Çoğunluk bu yüzden her zaman ahlâksızlaşarak yaşar. Bu belirlemenin özetiyse şöyledir.
Gözyaşlarınızı Saklamayın
İnsan her zaman mutlu olamaz. Zaten mutluluk çoğu zaman uzun bir yolculuk değil, kısa bir duraktır. Ne gariptir ki o anın içindeyken fark edemediğimiz mutluluğu, çoğu kez geriye dönüp baktığımızda anlarız. Çünkü mutluluğu devasa bir duygu sanırız; bu yanılgı ise avuçlarımızdaki küçük sevinçleri sessizce alıp götürür.
Kederin, hüznün ve acının birçok adı vardır. Fakat duyguların en evrensel dili gözyaşıdır. Sözcüklerin anlatamadığını bazen tek bir damla yaş anlatır.
“Seni Özlüyorum” diyen biri olmalı
Önce bir cümlenin içinde görünürler; sonra bir sessizlikte yer edinirler.
Bir bakarsınız, kimseye anlatamadığınız şeyleri onlara anlatırken bulmuşsunuz kendinizi.
İnsan, anlaşılmak kadar görülmek de istiyor aslında.
Kalabalıklar içinde fark edilmek değil bu; birinin, içinizde taşıdığınız kırgınlığı sezebilmesi… Sesinizdeki yorgunluğu duyabilmesi…
“Seni özledim,” diyen birinin varlığı bu yüzden değerlidir.
Çünkü özlenmek, insanın dünyada bıraktığı izin bir başkasında karşılık bulmasıdır.
“Aykırı Kadınlar” Tarihinden: Vilma Espín[*]
için ayağa kalksa, aslında
tüm kadınlar için ayağa kalkar!”[1]
“Bir okul, Devrimimizin üzerinde temellendiği yeni toplumsal ilişkilerin ve saygınlığın ilk adımlarının atıldığı devasa bir laboratuvardı. Tüm ülke için arzuladıklarımızı, dağlarda inşa etmeye başlamıştık.”[2]
Annemin Yüzünü Hatırlamıyorum
Benim annemin adı Hava’ydı…
1967 yılında Erzurum’un Şenkaya ilçesine bağlı Kürkçü köyünde yaşardı.
Yoksulluğun, çaresizliğin ve imkânsızlığın hüküm sürdüğü yıllardı.
İkiz çocuklarına doğum yaparken fenalaşıyor.
Hastaneye yetiştirmek için onu kağnı arabasına koyuyorlar.
Dağ yollarında, çamurun ve soğuğun içinde, bir annenin yaşamı umutla ölüm arasında sallanıyor…
Ve o yol bitmeden; ikiz çocuklar doğuyor, annem ise hayata gözlerini yumuyor.
Ben o gün beş yaşında bir çocuktum.
Sayfalar
Hapishane Edebiyatı
Tekirdağ Cezaevi tutsaklarınca elle yazılıp mektuplarla dağıtılan Ümüş Eylül Kültür-Sanat dergisinin Ocak-Şubat-Mart 2025 tarihli 54. sayısı...
Tekirdağ Cezaevi tutsaklarınca elle yazılıp mektuplarla dağıtılan
Ümüş Eylül Kültür-Sanat dergisinin Ekim-Kasım-Aralık 2024 tarihli 53. sayısı...
Görülmüştür Kolektifi, Redfotoğraf grubu ve Karşı Sanat, “içerdekilerle dışardakileri buluşturan” ortak bir sergiye daha imza atıyor. Fotoğrafçılar,...
Konuk Yazarlar
Derwêş , li ser nivînê xwe razabû. Lihêfek kevn û bipîne li ser wî bû. Linghên xwe kişandibûn ber bi zikê xwe ve û destên...
Kazıklarımız buradan oraya yol olur, yollarımızda trafik canavarı bol olur. Acılı kebaplarımızla karnını, acıklı şarkılarla kafasını şişiririz; halis...
