Tarihin en aydınlık çağında
ıpıssız bir adada unutulmuş gibiyiz.
Açıklardan geçip gitmiş
sıra sıra gemiler gibi yıllar.”[1]
Metin Turan… 25 yıllık tutsak. Son durağı, Samsun/Bafra T Tipi…
Metin, aynı zamanda eskilerin deyişiyle “velût” bir yazar. 2018-2025 arası yedi yıla üç roman, beş öykü kitabı, biri sekiz, diğeri üç ciltlik iki de çocuk dizisi sığdırmış…
yaşamın örtüsü. Çocuğun savunmasıdır şiir.”[1]
cezaevinin adı Özgürlük’tü.”[1]
Haydar Demir’i bilir misiniz? Müebbetlik militan... 1999’dan beri tutsak. Şimdilerde Samsun Bafra T Tipi’nde yatıyor…
Ve durmaksızın yazıyor: öyküler, şiirler… 27 yıldır ne taş duvarlar, ne demir parmaklıklar, ne birbiri peşisıra dizilen anlamsız disiplin cezaları, ne de mahpusluk koşullarında kaçınılmazlaşan sağlık sorunları engelleyemiyor sınır tanımayan düş gücünü…
Beklenmedik bir anda karşılaştık… Uzun zamandır görememiştik oysa. İltica ettiğini duymuştuk; nerede olduğunu bilmiyorduk. Mulhouse’da ACOTF (Fransa Türkiyeli İşçiler Kültür Derneği) etkinliğinde çıkıverdi karşımıza. Gülüşünden, insanı sımsıkı kucaklamasından bir şey yitirmemiş.
Cengiz Gündoğdu’nun, “Bu kitabın konusu, Adnan Özyalçıner’in öykücülüğünü bilimsel diyalektik maddeci öğretiyle ele almaktır.
Öyle vasiyet etmiş: Küllerini, dostları Hollanda kıyılarından Kuzey Denizi’ne serpmişler. Sulara karışmış…
“Kafanı kaldırdığında gökyüzünü görüyor musun; işte orası senin memleketindir”; “Romanın malını eşeğe yüklemişler dolmamış, keyfini deveye yüklemişler almamış,” diyen -“öteki”nin de “öteki”si- Romanlar’dan söz etmek acıların tarihinde kulaç atmak gibidir.[2]
Kolay mı?
Bu yeterli değil mi?”[1]
Eduardo Galeano’nun, “Politikacılar, konuşur ama hiçbir şey söylemezler. Seçmenler, oy kullanır ama seçemezler,” diye betimleyip; Lucy Parsons’un da, “Zenginlerin servetlerini oylamanıza izin vereceğine asla inanmayın,” vurgusuyla tarif ettiği, burjuvazinin seçim(sizlik) kargaşasının ardından,[2] gerçek gündemimiz olan 1 Mayıs 2024’ün arifesindeyiz.
Duyuşu deyişe dönüştüren itiraftır, bağlaçtır, meydan okumadır; insan(lık)ın içine çekebileceği en derin nefestir; hayat öpücüğüdür…
Tam da bunun içindir ki, “Şiir bilgidir, kurtuluştur, güç ve terk ediştir. Dünyayı değiştirebilecek güçte bir eylemdir şiir, doğası gereği devrimcidir: Ruhun eğitilmesi ve içsel özgürlüğün yolu. Şiir bu dünyaya anlam kazandırır, onu yüceltir; bir başkasını yaratır,”[2] der ve ekler Octavio Paz:
İzmir’in Şakran 2. Nolu T-Tipi Zindanı’nda yatan Hasan Şeker’in, ‘İki Acı Esinti’[2] başlıklı şiir kitabı; aşka ve hayata dair tutkulu dizeleriyle çıkageldi postadan…
