Annemin Yüzünü Hatırlamıyorum

Benim annemin adı Hava’ydı…
1967 yılında Erzurum’un Şenkaya ilçesine bağlı Kürkçü köyünde yaşardı.
Yoksulluğun, çaresizliğin ve imkânsızlığın hüküm sürdüğü yıllardı.
İkiz çocuklarına doğum yaparken fenalaşıyor.
Hastaneye yetiştirmek için onu kağnı arabasına koyuyorlar.
Dağ yollarında, çamurun ve soğuğun içinde, bir annenin yaşamı umutla ölüm arasında sallanıyor…
Ve o yol bitmeden; ikiz çocuklar doğuyor, annem ise hayata gözlerini yumuyor.
 
Ben o gün beş yaşında bir çocuktum.
Bir çocuğun annesizliği anlaması için büyümesine gerek yokmuş meğer…
Yokluk bazen bir ekmek eksikliği değil, bir elin saçınıza dokunmamasıdır.
 
Aradan yıllar geçti.
Ama bugün hâlâ içimde eksik kalan bir ses vardır.
Çünkü annemin hiçbir fotoğrafı yok.
Ve ben onun yüzünü hatırlamıyorum…
 
Bazen düşünüyorum;
İnsan annesinin yüzünü unutur mu?
Hayat unutturuyor belki…
Ama kalbin içinde, silinmeyen bir boşluk bırakıyor.
 
Bu Anneler Günü’nde; yalnız kendi annelerini değil, bir fotoğrafa bile hasret kalan çocukları da hatırlayın.
Ve Anadolu’nun o sessiz kadınlarını…
Yoksulluk içinde çocuk büyüten, yollarda kaybolan, adı unutulan ama emeği asla unutulmayan anneleri…
 
Başta benim annem Hava olmak üzere, hayattan sessizce geçen bütün annelerin önünde saygıyla eğiliyorum.
Anneler gününüz kutlu olsun.
Ali Cemal Türkmen