Ömrün harmanında kalmadı başak
Düzenin yolları hepsi bir tuzak
Güneşin altında, gölgeye uzak
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Zenginler, şahlar, bir de padişahlar
Sefayı sürerken, yoksul halkta acılar
Zamlarla eridi bizim umutlar
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Karanlık çökerken aydınlık güne
Kanma yalan söze, sen bak haline
Akıllı ol, gitme burnun dikine
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
İlk hayal kırıklığı…
Gürültüyle gelmez. Bir kapıyı çarpıp çıkmaz yaşamdan. Ne gökyüzü kararır ansızın… Ne rüzgâr yön değiştirir… Ne de kuşlar susar.
Her şey olduğu gibidir dışarıda.
Ağaçlar yine yeşildir. Bulutlar yine ağır ağır yürür göğün sonsuzluğunda. Akşam yine usulca iner sokaklara. İnsanlar yine birbirine gülümser.
Ama içeride…
Bize ait olan her gün batımı, her kahkaha, her sarılış…
Bugün geriye dönüp baktığımda; hepsi içimde yaşayan, zamana yenilmeyen anılar olarak bana eşlik ediyor.
Seninle paylaştığımız hayat bir roman gibiydi…
Her sayfasında sevgin, emeğin, dostluğun dürüstlüğün, neşen ve birlikte kurduğumuz hayat vardı.
Ve bazı hikâyeler bitmez; sadece kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Seni sevmek, sana veda etmekten daha güçlü bir duygu…
Bu yüzden seni uğurlamıyorum; sevgini, sesini, varlığını ömrüm boyunca içimde taşıyorum.
O konuştukça etrafı kalabalıklaşır, herkes onu heyecanla dinlerdi. Amca meseller anlatır, deyişler okur, dünyanın yaratılışından, insanoğlunun gelişimine kadar adeta bir öğretmen edasıyla bilgi verirdi.
Abim bir gün “Amca yaşın hayli ilerledi, bu dünyada ne gördün ne anladın?” diye sorunca, amca da “Bak sabahtan beri bu karşıda uçan kuşları, gelip giden hayvanları, sallanan dal ve yaprakları, durmadan koşturan insanları görüyorum. Dünyada bu pencere gibidir. Bakıp geçip gidiyoruz Kimi iyi görür, kimi hiç görmez, kimi de işine geleni görür.” demişti.
İnsan yaşamı boyunca aslında hep aynı gemiyi yapar. Değişen yalnızca eline aldığı kâğıdın dokusudur. Çocukken umutlarını katlar incecik parmaklarıyla. Bir yağmur birikintisinin kıyısında, dünyanın bütün denizlerini o küçücük suya sığdırabileceğine inanır. Her kat yerinde biraz düş vardır. Biraz merak… Biraz da henüz incinmemiş bir yüreğin duruluğu…
Sonra büyür insan. Kâğıt değişir.
Çünkü doğa olmadan ne insan yaşamı mümkündür ne de yaşamın devamı…
Soluyacağımız hava, üzerinde yaşayacağımız bir dünya kalmazdı.
Derler ki:
“Tabiat aşkı, insanın ümitlerini boşa çıkarmayan yegâne aşktır.”
Ben;
Betonun değil, bahçelerin çoğaldığı,
parkların çocuk sesleriyle dolduğu,
Yakıt dumanının değil,
oksijenin gökyüzüne karıştığı,
Yakılan ağaçların değil,
dikilen fidanların konuşulduğu,
Doğaya saygının insan olmanın bir parçası sayıldığı
Simsiyah saçlarına geceyi bağladım; ay, omuzlarında çoğaldı
Kirpiklerine yıldızlar düştü, ben içimde bir göğe dönüştüm.
Bir gülüşün var;
Bir nefeslik,
Bir ömürlük.
Bende derinleştikçe
Zaman susuyor
Dünya diz çöküyor
Bakışının dipdiri körfezinde gölgene tutunuyorum
yaşamın örtüsü. Çocuğun savunmasıdır şiir.”[1]
Bu cümleyi kurmak bile hâlâ zor. Zaman aktı, mevsimler değişti, hayat kendi düzeni içinde yürümeye devam etti; ama sana duyduğum özlem ne eksildi ne de eskiydi artık. O, yıllarla büyüyen, sessizleşen ama hiç kaybolmayan bir duyguya dönüştü.
Seni düşündüğümde aklıma önce dürüstlük geliyor. Ardından güven ve huzur… İnsanların en zor anlarında onları dinleyen, bir çıkış yolu bulan, gerginliği yumuşatan, sözüyle olduğu kadar varlığıyla da çevresine iyi gelen o güzel insan geliyor.
Sonra çalışkanlığın…
