Çocukluk…
İnanmanın en duru mevsimidir.
Göğün mavisini gerçekten sonsuz sanır insan. Yağmurun yalnızca toprağı sevdiğine inanır. Rüzgârın yalnızca saçlarını okşamak için estiğini… Gecelerin korkutmak için değil, yıldızları daha iyi görebilmek için karardığını düşünür. Yaşamın sertliğini bilmez daha. Kırılmanın sesini tanımaz. Ayrılığın kokusunu almamıştır henüz. Acının insanın içine nasıl yerleştiğini… Sessizliğin nasıl ağırlaştığını…
Bilmez.
Geçmiş…
Hiçbir zaman bütünüyle gitmez. Gittiğini sanırsın yalnızca. Arkana dönmeden yürüdüğünü… Kapıları usulca kapattığını… Eski defterleri çoktan kaldırıp unuttuğunu…
Sanırsın.
Oysa geçmiş insanın ardında kalan bir yol değildir yalnızca. İçinde yaşamayı sürdüren sessiz bir kıyıdır. Dalgaları hiç dinmeyen… Rüzgârı hiç kesilmeyen… Akşamı hiç tamamlanmayan bir kıyı…
Ben bazen bunu denizin kıyısında anlıyorum.
Bir dalga çekiliyor. Arkasından bir başkası geliyor. Sonra bir yenisi… Hiçbiri aynı değil. Ama hepsi aynı denizden.
Anılar da öyledir.
İlk hayal kırıklığı…
Gürültüyle gelmez. Bir kapıyı çarpıp çıkmaz yaşamdan. Ne gökyüzü kararır ansızın… Ne rüzgâr yön değiştirir… Ne de kuşlar susar.
Her şey olduğu gibidir dışarıda.
Ağaçlar yine yeşildir. Bulutlar yine ağır ağır yürür göğün sonsuzluğunda. Akşam yine usulca iner sokaklara. İnsanlar yine birbirine gülümser.
Ama içeride…
O konuştukça etrafı kalabalıklaşır, herkes onu heyecanla dinlerdi. Amca meseller anlatır, deyişler okur, dünyanın yaratılışından, insanoğlunun gelişimine kadar adeta bir öğretmen edasıyla bilgi verirdi.
Abim bir gün “Amca yaşın hayli ilerledi, bu dünyada ne gördün ne anladın?” diye sorunca, amca da “Bak sabahtan beri bu karşıda uçan kuşları, gelip giden hayvanları, sallanan dal ve yaprakları, durmadan koşturan insanları görüyorum. Dünyada bu pencere gibidir. Bakıp geçip gidiyoruz Kimi iyi görür, kimi hiç görmez, kimi de işine geleni görür.” demişti.
