11 yıl 8 ay 23 gün 8 saatlik Paris sürgünlüğümde Fransız Komünist Partisi’ne üye olduğum 11. Paris Eugène Varlin hücresindeki ilk günümde sorumlu yoldaş beni “Nâzım Hikmet’in memleketinden” diye takdim etmişti.
Evet ben Nâzım Hikmet’in memleketindenim. Ama bu kadar da değil. Aynı zamanda Çorum/ İskilipli “Sarı” İsmail Beşikçi Hoca’nın hem hemşehrisi, hem de öğrencisiyim.[2]
şiirin büyük damarlarından
biri yok olur.”[1]
Şiirin: Ülkü Tamer’in ‘Şiir İçin Cevaplar’ındaki, “Şiir ölümün gölgesidir,/ yaşamanın örtüsü./ Çocuğun savunmasıdır şiir.// Şiir ateşin habercisidir,/ yangının kundakçısı./ Yanardağın üstündeki kuştur şiir” …
yalnızca kendin için değil,
tüm insanlar için yaparsın.”[1]
Yusuf Atılgan’ın, “Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu.” “Ya insanlar? Onların yaşamında her şey ayrıntı. Önemli olan yemek değil, yenecek yemeğin çeşididir; giysi değil giysinin çeşidi; ayakkabının çeşidi. Günlerin adı bile...”[2] diye betimlediği tablo -dört yanımızı kuşatmışlığıyla- hâlâ yerli yerinde.
ya da uzaklaştırılmış topluluk ve de bireylerin, yabancısı oldukları dil, din ve bu dini icat eden etnik topluluğa benzeyerek yaşamaktır. Bu devşirme anlayış Türkiye’de şu şekilde gerçekleşti.
her zamankinden daha güncel.”[1]
“Ölüm nereden ve nasıl gelirse gelsin, Savaş naralarımız kulaktan kulağa yayılacaksa ve silahlarımız elden ele geçecekse ve başkaları mitralyöz sesleriyle ve de savaş ve zafer naralarıyla, cenazelerimizde ağıt yakacaksa, ölüm hoş geldi sefa geldi!” diyen ve sözlerini tereddütsüzce yaşama geçiren birisinden yani Ernesto Che Guevara’dan söz etmek kolay olmasa da, post-Marksist vazgeçişin “modern zamanlar”ında kaçınılmazdır.[2]
Venezzuella’da sevinç gösterileri yapıldığına ilişkin haberler de geldi . En azından ülkesindeki insanlar hiçbir şey olmamış gibi yaşıyorlar; şöyle veya böyle başlarına geçmiş insanın dünyanın zorbaları olduklarını Gazze’de on binlerce masum insanın, binlerce masum çocuğun, kadının katili İsrail’i destekleyerek, Irak’ta “kimyasal silah” yalanını uydurarak, Afganistan’da kendi kurdurdukları dinci terör örgütlerini hâkim kılarak kırk kere kanıtlamış birileri tarafından baskın yapılarak kaçırılmasına neden hemen hiç sesini çıkarmaz?
Lütfen sonuna kadar okunmasını rica ediyorum. İnsan denen canlı; düşünce ve zekâ yeteneğini kullanmaya başladığı günden bu zamana kadar, gücü eline geçirenler diğer halklara sürekli saldırarak bazılarını yok ederken bazılarını da sömürgeleştirmiştir. Değişmeyen bu insanlık ve dünya tarihi, 1900 yıllarda da acımasız şekilde devam ederken, toplumların eğitim ve kültüründe meydana gelen gelişmeler sayesinde, ulus devletleşmelerden tutalım, özerk ya da federal gibi siyasal idari yapılarla, çoğu halklar kısmi şekilde de olsa birtakım özgürlükler elde etmişlerdi.
Eski dostlarım gibi çok bir anlam yüklemeden karşılayacağım bu kez seni...
Onun getirdikleri bir yıllık valizinde saklıydı ne de olsa...
Hayatıma 365 günde serpiştirip gidecekti vakti geldiğinde...
Ve ben de nasibime düşeni kayıtsız şartsız kabul edip onu ağırlayacaktım bu süre zarfında...
Üzgünüm dostum sevgili 2026 seni kuru bir "HOŞ GELDİN”LE karşılayacağım bu sene... Diğerleri gibi caf caflı sözler söyleyip, beylik laflar edip, kırmızı halılar sermek gelmedi bu kez içimden nedense.
İLYAS HALİL ÖYKÜ ÖDÜLÜ SONUÇLANDI
Mersin Sanat Edebiyat Derneğinin, Mersinli öykücü İlyas Halil’in anısını yaşatmak amacıyla yazarın ailesiyle birlikte düzenlediği İlyas Halil Öykü Ödülü sahiplerini buldu.
Mersin Sanat Edebiyat Derneği Başkanı Erkan Özaydın, düzenlenen basın açıklamasında ödülle ilgili şu açıklamalarda bulundu:
“KİMLİK” öyküsüyle ALİHAN DEMİR birincilik ödülüne;
Basit bir tabir olarak bu şekilde söylenebilir.
Çoğu kişi vefa konusunda pas geçebilir. Umurunda değildir kimse, hatta en yakınındakileri bile! “Aman! Bane ne yahu! Beni sormayanı ben de sormam!” diyebilir.
Bu durum; bir nevi kişinin vefasızlık sonucu oluşabilecek olumsuz psikolojiye karşı kendisini korumasından başka bir şey değil bana göre.
Bir düşünün bakalım insanı kim üzer? Ve ne üzer?
En sevdikleri değil midir? En değer verdikleri değil midir insanın canını acıtabilecek?
