Ali Cemal Türkmen ağ günlüğü

Venezzuella’da sevinç gösterileri yapıldığına ilişkin haberler de geldi .  En azından ülkesindeki insanlar hiçbir şey olmamış gibi yaşıyorlar; şöyle veya böyle başlarına geçmiş insanın dünyanın zorbaları olduklarını Gazze’de on binlerce masum insanın, binlerce masum çocuğun, kadının katili İsrail’i destekleyerek, Irak’ta “kimyasal silah” yalanını uydurarak, Afganistan’da kendi kurdurdukları dinci terör örgütlerini hâkim kılarak kırk kere kanıtlamış birileri tarafından baskın yapılarak kaçırılmasına neden hemen hiç sesini çıkarmaz? 

Basit bir tabir olarak bu şekilde söylenebilir.
Çoğu kişi vefa konusunda pas geçebilir. Umurunda değildir kimse, hatta en yakınındakileri bile!  “Aman! Bane ne yahu! Beni sormayanı ben de sormam!” diyebilir.
Bu durum; bir nevi kişinin vefasızlık sonucu oluşabilecek olumsuz psikolojiye karşı kendisini korumasından başka bir şey değil bana göre.
Bir düşünün bakalım insanı kim üzer? Ve ne üzer?
En sevdikleri değil midir? En değer verdikleri değil midir insanın canını acıtabilecek?

Birileriyle tanışmamız gerekiyorsa O buluşmayı düzenleyen, Bizi dikkatle izleyen ama sahiplenmeyen, Bir başka kıtada yaşasa dahi ve de ayrıca Günde 14 saat çalışsa da ihtiyacımız olduğu anda Yardımımıza koşan ya da karşımızda olan...
 
Gerçek dost işte budur.
Ve hayatta en büyük zenginlik böyle dostlara sahip olmaktır.
Dostlar vardır; iyi bir öğretmen gibi, nasıl sorulacağını öğretir.
Dostlar vardır; dağ gibi vakur, toprak kadar bereketli ve mert...
Dostlar vardır; ney gibi hüzünlü, saz gibi asi; şiir kadar büyük...

Yazıma geçmeden önce köşemde yayımlamamı istediğiniz konuları ve yahut sorularınızı da bana ulaştırabilirsiniz. Hepsini büyük bir zevkle cevaplayacağımdan emin olabilirsiniz.
 
Çok sıkıntılı günlerden geçiyoruz ve demokratik yaşam gün geçtikçe zorlaşıyor.
Ülkemizde günden güne kısıtlanmakta olan insan haklarına, adalete, hukuka ve demokrasiye bile bir tahammülsüzlük var.
“Peki, sen ne düşünüyorsun bu konularda?” diye soracak olursanız,
benim cevabım şudur sevgili dostlar.

Bütün yaşanmışlıklara, bütün umursamazlıklara bütün sıkıntılara inat tekrar yeşertmeliyiz içimizdeki güzel umudu. Bir yerlerde, uzakta olsa da ya da geç geleceğini bilmek de bir şekilde bekliyor olmalı bizi mutluluklar.

Özümüzün bize vermiş olduğu yenilmezlik, mücadele duygusunun doruklarında, kendimizi kaybedip umutlarımızı ve gönüllerimizi çökertmemeliyiz.

Sevincin kapı...sını öyle yürekten çalmalıyız ki geleceğimiz bize gülen gözlerle, sıcak bir tebessümün nihavent makamı bir şarkısını çalsın.