11 yıl 8 ay 23 gün 8 saatlik Paris sürgünlüğümde Fransız Komünist Partisi’ne üye olduğum 11. Paris Eugène Varlin hücresindeki ilk günümde sorumlu yoldaş beni “Nâzım Hikmet’in memleketinden” diye takdim etmişti.
Evet ben Nâzım Hikmet’in memleketindenim. Ama bu kadar da değil. Aynı zamanda Çorum/ İskilipli “Sarı” İsmail Beşikçi Hoca’nın hem hemşehrisi, hem de öğrencisiyim.[2]
Bizler hep yürekten bir olalım, barışa "evet" diyelim,
Tanklar, toplar olmasın, savaşa "hayır" diyelim.
Evlatlarımız ölmesinler, vatanlar yanmasın!
Annelerin ağlamamaları için ordulara "yok" diyelim.
Gençler savaşlara gitmeyin, yüreğinizde sevgi yeşersin,
Yazıyı Naime öğretmenim gönderdi.
Yazı başlığını ben koydum.
Sevgili Naime diyor ki:
“Sevgili Veysel Otunç,
Bu satırları Haşim Otunç Abi’min ölüm yıl dönümünde yazmıştım. Sosyal sayfamda yayınlamak isterdim.
Ancak malum sebeplerden dolayı (devlet (!) memurluğum, ortamın ‘cadı avı dönemi’ oluşu, hakkımızdaki soruşturmalar…) yayınlayamadım.
Sevgiyle kalın hepiniz.
Üzgünüm çok…”
Hikmet İlhan, ‘ironi’ konusuna açıklık getirirken Merve Esra Özgürbüz de ‘gotik miras’ dünyasına yönelerek okurları aydınlatıyor. Doksanıncı yaşındaki Hilmi Yavuz için Maksut Yiğitbaş ile Aybüke Şeyma Kozan birlikte bir yazı yazdılar.
İyi okumalar dileğiyle…
İletişim: maviyesildergisi@gmail.com
158. Sayının İçindekiler:
Bir Ömrün Şiire Bırakılan İzi: Hilmi Yavuz’un 90 Yılı / Maksut Yiğitbaş-A. Şeyma Kozan.. 3
Ne kadar yanarsa yansın, ciğeri, yüreği, ipeksi teni,
Küllerinden ses veren bir köz gibidir o.
Toprağa düşen her damla kanı
Binlerce kez çoğalan
Ölümsüzlüğün
Öteki adıdır
Kocaman çölde, bir ormana dönüşen .
E.Ş. Sevgili Muraz, her yolculuk biraz tanıdık biraz da yabancıdır. Yeni bir yolculuk içinde merakı, heyecanı ve tedirginliği de beraberinde getirir. Yazmak, insanın en zor yolculuklarından biridir. Bize yazın yolculuğundan biraz bahsedip neler hissettiğini bizimle paylaşır mısın?
şiirin büyük damarlarından
biri yok olur.”[1]
Şiirin: Ülkü Tamer’in ‘Şiir İçin Cevaplar’ındaki, “Şiir ölümün gölgesidir,/ yaşamanın örtüsü./ Çocuğun savunmasıdır şiir.// Şiir ateşin habercisidir,/ yangının kundakçısı./ Yanardağın üstündeki kuştur şiir” …
beni buna mecbur eden sayısız tarihsel yıkımlar, kültürel kökensizlik, eğitim, demokrasi, hukuk, sınıf ve siyasal düşüncelerdeki sahteliktir. İnsanca yaşam Türkiyeli her insanın en doğal hakkı olduğuna inandığım halde, bu hakkın gerçekleşmesi ya da hayat bulması için, nasıl ki bir ağacın doğasına uygun toprak, iklim, çevre ve bakım gerekliyse, insani kültür ve yaşamın oturması içinde her türlü dejenerasyondan uzak bilimsel, gerçekçi eğitim ve düzenin olması şarttır.
Yüküm ağır, gücüm bitti
Dertler beni heder etti
Bir ümide sarılmıştım
O da göçtü, o da gitti
Gönlüm yorgun, dilim suskun
Günler, güneş bana küskün
Yıllar oldu hep ezginim
Sakın deme "gelmiyorsun"
Felek neden böyle kalleş ?
Doğmaz oldu, bana güneş
Gözlerime yaşlar doldu
Kar yağıyor yanmaz ateş
Diken batı kara göze
Hüzün düştü her bir söze
Bahar bana hazan oldu
Yenik düştüm soğuk güze
Vadileri geçemedim
Şu yolları seçemedim
Dağlar yüksek, etraf karlı
Bu nedenle gelemedim
yalnızca kendin için değil,
tüm insanlar için yaparsın.”[1]
Yusuf Atılgan’ın, “Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu.” “Ya insanlar? Onların yaşamında her şey ayrıntı. Önemli olan yemek değil, yenecek yemeğin çeşididir; giysi değil giysinin çeşidi; ayakkabının çeşidi. Günlerin adı bile...”[2] diye betimlediği tablo -dört yanımızı kuşatmışlığıyla- hâlâ yerli yerinde.
