Acıyı anlatmadan
Tutuşmuşlar ele ele korkudan
Titriyor bedenleri
Soğuk şimdi dokunmuyor onlara
Birazdan dokunacak bombalar kadar
Dokunmuyor ölüm onlara
Hiçbirinin bir hikâyesi yok
Gün gecesini bekliyor
Çok yukarılarda
Bir el bir uçağın içinde dokunacak
Sonrasında sana anlatmam gereken
Acı yapışacak el ele tutuşan bedenlere
İşte bütün bunların
Bileşkesinden çıkandır
Hikâyesi çok sonradan yazılandır
O bedenlerin yaşadıklarına
Söylenen şeyin
Adıdır ölüm
cezaevinin adı Özgürlük’tü.”[1]
Haydar Demir’i bilir misiniz? Müebbetlik militan... 1999’dan beri tutsak. Şimdilerde Samsun Bafra T Tipi’nde yatıyor…
Ve durmaksızın yazıyor: öyküler, şiirler… 27 yıldır ne taş duvarlar, ne demir parmaklıklar, ne birbiri peşisıra dizilen anlamsız disiplin cezaları, ne de mahpusluk koşullarında kaçınılmazlaşan sağlık sorunları engelleyemiyor sınır tanımayan düş gücünü…
1982 yılının bir yaz ayında Almanya’da yaşayan bir arkadaşıma gittiğimde kitabı onun kütüphanesinde görmüştüm. Kitabı elime almış, daha ilk sayfalardan itibaren kitabın büyüsüne kapılmış, Hollanda’ya döndüğümde kitabı bir solukta heyecanla okuyup bitirmiştim.
Bu kitaptan sonra bir solukta okuduğum başka eserler de oldu. Fakat Direnme Savaşı’nın yeri bende bambaşkaydı. Hiçbir zaman unutmadım.
Hayalin rakkasında rengârenk fotoğraflar betimlerdim. Uçan kuş, göğe dallarıyla dokunan ağaç olurdum. İnilmez kuyulara iner, geçilmez vadilerden süzülürdüm. Kalbime basamaklar inşa eden mimarın vuslatıyla müjdelenirdim.
E.Ş. Yeni kitabın yaşamına yansıyan yeni renk getirdi. E-kitap ile okuyucuyla buluştu. Yeni kitabının e-kitap ile okuyucuyla buluşma fikri ve bunun yanında bu kitabını diğerlerinden farklı kılan yanlarını konuşarak söyleşimize başlamak istiyorum. Son kitabını senden dinleyelim.
İnsan her zaman mutlu olamaz. Zaten mutluluk çoğu zaman uzun bir yolculuk değil, kısa bir duraktır. Ne gariptir ki o anın içindeyken fark edemediğimiz mutluluğu, çoğu kez geriye dönüp baktığımızda anlarız. Çünkü mutluluğu devasa bir duygu sanırız; bu yanılgı ise avuçlarımızdaki küçük sevinçleri sessizce alıp götürür.
Kederin, hüznün ve acının birçok adı vardır. Fakat duyguların en evrensel dili gözyaşıdır. Sözcüklerin anlatamadığını bazen tek bir damla yaş anlatır.
E.Ş. Yazar ya da şairin dilindeki veya eserlerindeki değişimi aynı zamanda içsel ve sosyal yaşamındaki değişimle ilişkilendirebilir miyiz? Bu noktada kendi yazım sürecindeki değişimden sohbet ederek söyleşimize başlayalım istiyorum?
Cumhuriyetten bu güne kadar, Aleviler resmi (Anayasal) olarak kabul edilmiş bir topluluk değiller. Bu yüzden devşirme Türk devlet oluşumları, asırlardır toplumun bilinçaltına yerleştirdiği İslam din Arap ırkçılığından kaynaklı, Aleviler devlet ve toplum tarafından zındık topluluk olarak görülmektedirler. Bu algı, tüm devlet ve özel kurumlarda, temel kültür olarak yerleştirilmiştir. Resmi ve gayri resmi bu durum, İslam’a mesafeli duranlar için aşağılanarak yaşamaktır. Gel ki İslam’ı kabul edenlerin yaşantıları da Alevilerden farklı değil.
Bakışlarınla yırtılan
Upuzun zifiri gecelerde,
Bir halk türküsü gibi
Düşüyorsun aklıma sen.
Ellerin değmese de ellerime,
Sözlerin içimde filizleniyor.
Sen gülünce
Dağlara bahar iniyor.
Bir karakış sabahında
Kavgaya, sevdaya, umuda
Çağırıyorsun beni.
Gözlerinde devrim taşıyan,
Korku nedir bilmeyen kadın;
Bakışınla sarsılır
Saraylar, tahtlar.
Seninle yeşerir
Kuruyan topraklar,
Seninle değişir
Bütün kara bahtlar.
Önce bir cümlenin içinde görünürler; sonra bir sessizlikte yer edinirler.
Bir bakarsınız, kimseye anlatamadığınız şeyleri onlara anlatırken bulmuşsunuz kendinizi.
İnsan, anlaşılmak kadar görülmek de istiyor aslında.
Kalabalıklar içinde fark edilmek değil bu; birinin, içinizde taşıdığınız kırgınlığı sezebilmesi… Sesinizdeki yorgunluğu duyabilmesi…
“Seni özledim,” diyen birinin varlığı bu yüzden değerlidir.
Çünkü özlenmek, insanın dünyada bıraktığı izin bir başkasında karşılık bulmasıdır.
