Dava başlıyor hâkim soruyor:
Hâkim: Sinan Bey bir dilekçe vermişsiniz ne söyleyeceksiniz?
Sinan Işık: Efendim ne istediğimi dilekçemde açıkça belirttim, başkada bir diyeceğim yoktur.
Hâkim: Peki ama benim size diyeceğim var.
Sinan Işık: Buyrun sayın hâkimim.
geldiniz kucağınızda
bir demet çiçekle;
gelincik, papatya,
karanfil ve yabangülü!
Teriniz hasretiniz sinmişti
gelincik yapraklarına...
Bir de kokunuz!
Özlemin, hasretin çöreklendiği
tahta bir masa ve dört kişi...
Anam karşımda, sen yanımda,
bacım sol yanımda
duruyoruz bir süre öylece...
Bu seni ilk görüşüm...
İlk kez demir parmaklıklar yok aramızda
ve yine ilk kez dokunuşum
kestane rengi saçlarına.
Zeytin gözlerinden sevgiyi
yudum yudum içişim...
Güneş doğsun ellerine,
Işık düşsün gözlerine,
Keder, tasa görmeyesin;
Umut dolsun yüreğine.
Aydınlasın tüm zamanın,
Cennet olsun her bir yanın,
Özlem nedir bilmeyesin,
Sevgi taşsın o ummanın.
Sen sevdiğini bilesin,
Dilediğince gülesin,
Hayat boyu pek mutlu ol,
Sevdiklerini göresin.
Büyüleyen bakışın var,
Birde sıcak yüreğin var,
Yolun olsun sevda yolu!
Nurdan çok güzel yüzün var.
ağlarını çekiyor balıkçılar
Neşe içinde
Dudaklarında bir türkü...
'heyamola'
Mektubu okur okumaz değiştim. ''Eyvah!'' dedim ''bir şey oldu anneme''
-Neymiş?
-Bilmiyorum, gelmemi istiyor.
Kiraz gözleri dolu dolu ekledi.
-Kesin bir şey oldu anneme.
Kiraz'ı katıra bindirip çıktık. Vadiyi geçip dağı çaprazdan tırmanmaya başladık. Katırın sahibi bir çocuk. Yollar dönemeçli. Düşer gibi oluyor, tekrar doğruluyordu Kiraz. Cello aşağıda, uçurumun dibinde avlanıyordu.
-Hocaaaav, hocavvv, nereye?
-Memlekete, memlekete!
-Geri gel ha, gel!
-Geleceğim geleceğim!
Çok değerler bende mevcut!
Özlem,
Özgürlük…
Yâr, sevda gibi;
Hiç değilse
Salkım-saçak
Işılda…
Ey akşam yıldızı,
Yollarıma ışıklar saç,
Kekik kokan,
Sümbül veren dağlara al götür beni
Bir zebani oku,
Bir eşkıya kurşunu,
Bir obüs mermisi…
Delmeden postumu,
Kirpik uçlarıma dökül
Ey çoban yıldız;
Yitik zaman,
Dört mevsim
Açlık, sefalet bana zemheri olmadan.
“SİZ MÜSLÜMANSINIZ, VAYNAHT (Weinacht) KUTLAMAZSINIZ, SİZİN DİNİNİZE GÖRE GÜNAHTIR O NEDENLE VEREMİYORUZ”
Adam haklıydı fakat o an ne olduysa bilemiyorum dedim ki;
“TAMAM AMA BEN ALEVİYİM, CAMİYE GİTMEM, NAMAZ KILMAM, ORUÇ TUTMAM, ZATEN TÜRKİYE’DE DE BU YÜZDEN KATLİAMA UĞRUYORUZ, MARAŞ VE ÇORUM’U DUYMUŞSUNUZDUR” dedim.
Tabi ki o an için ağzımdan öylesine çıkmıştı bu sözler, yaş yirmi, bilinç sıfır, ayrıca karşımda duran kişi bir devlet memuru, Alevi’yi belli ki hiç duymamış.
Biri gerillada diğeri askerde iki evlat vermişti toprağa.
Hiçbir trajediye sığmayan bu acıların gölgesinde çocuklarının bulunduğu yıldızlara gitmeye hazır bir hali vardı.
Usulca ocağın üstüne astığı iki çocuğunun fotoğraflarına bakarak, "bilinmeyen ve ilkel" diye alay edilen diliyle mırıldanmaya başladı:
-Biriniz kollarım, diğeriniz ayaklarımdınız, şimdi elsiz ve ayaksız nasıl kafa tutabilirim bu yoksul hayata. Hanginize daha fazla yanayım bilmiyorum, kusura bakmayın ben anneyim!
Sonrasında sessizliğin içindeki o uğultuların ardından sürüklenip gitti.
Karanlığı yırtan güneş gibisin
Tan yerini saran ışık gibisin
Bazen öpücük, bazen gülücüksün
Yarın dudağı, yanağı gibisin
Sen dağların başında nur gibisin
Yaylada lale, çiğdem, gelinciksin
Yüreklere aşk taşıyan şelale
Sen bir yarın sıcak teni gibisin
Bir güzelin boynunda ki gerdanısın
Arasında inci, boncuk, mercansın
Sevdiceğim, benim Hozat, Silvan’ım
Sen seven yüreğimin cennetisin
Dokunmayın bağların güllerine,
Etmeyin beyler dalları kırmayın!
Kıymayın baharın sümbülüne…
Bağlar tatlı, nazlı bir yâr gibidir,
Güllerin, nergislerin diyarıdır,
Değmeyin bahara, gülistanlara…
Kuş, kelebek, böcekleri canlıdır.
Yetti, ey ağalar-beyler etmeyin,
Asla ormanlara ateş vermeyin;
Efendiler kirlinmiş ruhunuzla…
Yürekleri de koparıp sökmeyin.
Dünyamıza da dokunup bozmayın,
Doğamızı kirletip karartmayın,
Bırakın savaşları, çıkarları…
Uçaklarla ateşler yağdırmayın.
