Nâzım Hikmet’in, “Bize türkülerimizi söyletmiyorlar Robson/ İnci dişli, zenci kardeşim/ Kartal kanatlı kanaryam/ Türkülerimizi söyletmiyorlar bize/ Korkuyorlar Robson, şafaktan korkuyorlar,/ Görmekten, duymaktan, dokunmaktan korkuyorlar,” dizeleri müzikten ne anladığımın özetidir sanki.
“Bir okul, Devrimimizin üzerinde temellendiği yeni toplumsal ilişkilerin ve saygınlığın ilk adımlarının atıldığı devasa bir laboratuvardı. Tüm ülke için arzuladıklarımızı, dağlarda inşa etmeye başlamıştık.”[2]
Benim annemin adı Hava’ydı…
1967 yılında Erzurum’un Şenkaya ilçesine bağlı Kürkçü köyünde yaşardı.
Yoksulluğun, çaresizliğin ve imkânsızlığın hüküm sürdüğü yıllardı.
İkiz çocuklarına doğum yaparken fenalaşıyor.
Hastaneye yetiştirmek için onu kağnı arabasına koyuyorlar.
Dağ yollarında, çamurun ve soğuğun içinde, bir annenin yaşamı umutla ölüm arasında sallanıyor…
Ve o yol bitmeden; ikiz çocuklar doğuyor, annem ise hayata gözlerini yumuyor.
Ben o gün beş yaşında bir çocuktum.
Koltuğa oturdum.
Hayatıma baktım.
İçimden geçen cümle, kısa ve sarsıcıydı:
“Demek buraya kadarmış…”
Oysa insan, bir eşiğe gelince anlıyor; mesele ne kadar yol aldığı değil, o yolu nasıl taşıdığıymış içinde.
Bir zamanlar bütün kalbimle inandığım düşünceler, yıllar içinde usul usul çözülmüş.
Meğer bazı hakikatler, ancak zamanın sabrıyla görünür oluyormuş.
Çocuklar…
Bir zamanlar hayatımın merkezinde dönen o küçük güneşler…
Şimdi kendi yörüngelerinde, kendi göklerinde.
siyasetteki etkilerini gün yüzüne çıkarmak gerekir. Önce kendimizin kim olduğunu teorik, siyasal ve askeri olarak, nasıl bir güce veya etkiye sahip olunduğu netleştirilmeden, söylenenlerin bir anlam ifade edip etmediği anlaşılmaz. Siyasi olarak örgütlü bir şekilde belirli bir aşamaya gelmemiş her sosyalist örgüt, parti ve bireylerin, herkesi kurtaracakmış gibi sloganik paylaşımlar yapması, kendini tatminden öte hiçbir anlam ve etkiye sahip olmadığı, gelinen noktadan açık şekilde biliniyor.
Akan sular durur
Yalnız onun sesi duyulur
Aşk konuşunca
Yeşerir özlemler
Umutlar filizlenir
***
Aşksız kişiler
Yorulur ıssızlıktan
Serseri mayın gibi
Oraya buraya savrulur
***
Aşkla harman edilir
Duygular düşünceler
Güzellikler çiçeğe durur
Gönlümüzün başköşesi
Sevgiye mesken olur
Siverek’ten başlayarak Diyarbakır, İzmir ve Ankara’ya uzanan yolcuğu önümüzdeki süreçte birçok ile daha uğrayacak. Bu yolculuklarda dengbejlerin de katılması etkinliklere farklı bir anlam kattı. Okur- yazar buluşmaları sadece kitap tanıtımını ve satışını amaçlamadı. Sözlü kültürün taşıyıcıları olan dengbejlerin önemine ve dengbejliğin yaşatılmasına dikkat çekme amacı güttü.
‘Okur-yazar buluşmalarına dengbejler ayrı bir renk ve zenginlik kattı’
inanç ve duygusallıktan uzak, bilimsel ilkeler çerçevesinde objektif ifade edilmelidir. Objektiflikten uzak ideolojik, duygusal ifadeler, çözüm yerine hep karmaşalar yaratmıştır.
Varto’da geçmişten gelen geleneksel bir direnç damarı vardır. Bu damar defalarca kırıma maruz kalsa da asla yok edilmedi. Bugün uluslararası sermaye ve yerli iş birlikçileri; Varto’nun toprağına, suyuna göz dikmiştir. Doğanın yıkımına, köylülerin sürülmesine neden olan bu yağma projesine karşı çoban ateşini yakan, görkemli uyanışı sağlayan Çayan’dı.
Kazıklarımız buradan oraya yol olur, yollarımızda trafik canavarı bol olur. Acılı kebaplarımızla karnını, acıklı şarkılarla kafasını şişiririz; halis tereyağlı(!) yemekler pişiririz, zorla yediririz. Üstüne de sunarız ekşimiş ayran, kurtlu kiraz. Çalar teneke orkestra, söyler kurbağa solist; deriz buna caz!
