Diyar, tüm bunları biliyordu. O kısacık mesajdan da haberdardı, Suzana’nın o randevuya gelmeyeceğinden de... Aram’dan ses çıkmayınca endişeyle evine gitti. İçeride olduğunu biliyordu ama kapının açılmaması hayra alamet değildi. Polisin yardımıyla kapı açıldığında Aram’ı oturma odasında yüzükoyun baygın halde buldular. Hastaneye kaldırılan Aram, doktorların müdahalesiyle bir anlığına gözlerini açsa da yorgun ruhu onu yeniden derin bir uykunun kollarına bıraktı.
Ama içimdeki o ses: “Yanılıyorsun, bu aradığın o kişi değil,” diye fısıldardı. Kusurlu olmasından değildi vazgeçişlerim. Hayır. Bilakis benden daha kusursuzdular belki de.
İyi bir arayıcıydım ve o gömü bulunmalıydı mutlaka. Ondandır ki bulduğum dediğim kişileri, en fazla birkaç gün aklımda taşıdım. Öylesine ve uzaktan. Emin olmadıkça gözü gözüme değmemeliydi.
gülümsedim,
ulvi maviliklere ağdı içim
kırık bir bankta oturmuştum,
karşımdaki göl bitiminde dağ papatyaları mihmanıydı yüreğimin.
sevince büründü martıların çığlıkları
bakışlarındaki zirve esintisi efilderken hâlâ,
karşımda onu gördüm
yurdumdu benim,
zarif, gülümsedikçe ayça yüzüne vurdu sevginin şavkı
ve sevinç çığlıkları attım…
mahzende çürüyen gayrimeşru bir cesettim,
terk edilmiş,
yapayalnız ve bir çiçek gibi belirdin,
öylesine derindi ki gözlerin dedim,
gözlerine otağ kurdum.
yoğur,
Günyüzü görmemiş anılarıyla, gümbürtülü
Bazen de usulca ama önü sonu menziline varırmış
Kırık dökük, kimi zaman da sevinçle
Anladım benimki bağışlanmaz bir hataymış
Bırakın hicran yaralarımı göstereyim
Ürpersin görenler tepeden tırnağa
Gözlerinin rengine hüzün bulutları çöksün
Okyanus derinliğinde bakışların
Vurgun yemiş bir sünger avcısı gibiyim şimdi
Nefessiz kaldım, yaralarıma yenileri eklendi
İlk kez sevmedim tuzlu okyanus kokusunu
Çıkarın beni buradan, boğuldum boğulacağım
Her insanın kendine özgü bildiği şeyler vardır. Buna tüm içtenliğimle inanırım. Yalnız her şeyi bildiği iddiasında olan insanların derin ve tehlikeli cahilliğini de görürüm. Biraz önce dedik ya, her insanın bildiği bir şeyler vardır.
Bu dağlarda, bayırlarda dolaşan ve hiç okul yüzü görmemiş bir çoban da olabilir. Öyle ki bir çobanın doğa bilgisi, bazı uzmanlardan fazladır.
Beni, ‘Yaşamı Yerinde ve Yeniden İnşa Hareketi’nin doğal öncüsü Ahmet Güden aradı. CAN TV’deki “Hase Ma” adlı programına bugün öğleden sonra saat ikide katılacaktım. Günleri şaşırdığım için hazırlık yapmamıştım. Zoom üzerinde doğal olarak ilk birkaç dakikasında heyecanlandım. Sonrasında sorduğu sorulara içtenlikle cevap verdim. Bölge insansızlaşmıştı. Kalanların bir kısmı üretimden kopmuştu.
Nadir, durumumdan ötürü, işini gücünü bırakıp bir haftalığına benimle gelmişti. Halbuki başını kaşıyacak zamanı yoktu. Almanya’ya dönmeden önce Çiftlik köyüne ve yaylalara gidecektik. Bir gün öncesinde ise Gözpınar Restoranında içmiştik. Gece saat birde eve dönerken, “Aha dayımın ışıklarını gördüm. Oraya gidelim,” diyecekti. Tüm ısrarlarıma rağmen, gitmek zorunda kalacaktık. Demiştim size, “Nadir tam bir çılgındır,” diye. E benim de ondan kalır yanım yok.
Sabah taziye için Yeni Mahalle Cemevi’ne gittiğimde, çocukluk arkadaşım Ahmet Tut’u gördüm. Birlikte Derviş amcamın masasına oturduk. Ahmet içindeki güzel çocuğa hiç dokunmamıştı; öylesine masum ve öylesine insan sevgisiyle doluydu ki, hayran kaldım.
Musa Taş’ı görmek güzeldi. Ağaçlandırma Kampanyası’nın ve Aşağı Içme’deki projeyi konuşmak için Gözpınar Restorana gidecektik. Tabii yanımızda Bektaş Kısa da olacaktı. Bektaş bölgemizin en duyarlı, üretimde bulunan ve doğa aşığı bir insan. Üretimini de bilimsel bir çerçevede yapmaya çalışıyor.
Neredeyse otuz iki yıldır, doğru dürüst memleketime gidememiştim. Pasaportumun süresi uzatılmamış, kimliğim ise kalu beladan kalmaydı. Ülke özlemim koca bir dağ ağırlığına dönüşmüş ve ben altında ezildikçe eziliyordum. Sonunda aşkımın kollarına koşmuştum…
Yaşadığım onca badireden sonra nihayet köyümdeydim.
Bu satırları yazmaya 14 Temmuz’da başladım. Çünkü cennete düşmüştüm adeta. Bir rüya olmalıydı yaşadıklarım. Ve bu rüyadan uyanmak istemiyordum.
Diyebilirsiniz, o dağların taşların özlenecek neyi var?
Bilmiyorum! Ben özlüyorum işte…
“Dönseydin seni tutan mı vardı?” diyeceksiniz. Haklısınız. Fakat bazı şeyler istediğiniz gibi yürümez. Daha da ekleyeyim, korona virüsün gazabına uğradım…
