Destanlar çağını fısıldar
Ares üfler soluğunu
Yalnızlık rüzgârları iner
Sunaklar adak dolu
hazırlanır sığır derisi kalkan
keskin kılıç
sivri ok
tunç balta
alsın can
Alsın daha fazla can
Koşumlar vurulur uçan atlara
Güneş yalım yalım
Dağ taş öfke
Çarpışır zırhlar, parlak tolgalar
Oluk oluk akar kanlar Hades ülkesine
Akbabalar çakallar üşüşür kimsesiz cesetlere
Ay yıkımlardan bezgin gizlenir bulutlara
Ramazanlarda, tenekeden dört beş kollu kandiller yapılır, etrafı renkli krapon kâğıtlarla süslenir, cami dönüşü içindeki mumlar yakılırdı. Camiye gidemeyenler, pencere önlerinde ya da dışarı çıkarak, karanlığın içinde, önce minik ateş böceği gibi sonra gitgide büyüyen mumların yaydığı pırıltılı yolu seyreder.
Rüzgârlı havalarda sık sık mumlar sönerdi. Babam Hamdullah Dede türbesinin önüne geldiğimizde mumların artık sönmeyeceğini söylerdi. Gerçekten de türbenin önünden geçerken yakılan mumlar eve gidinceye kadar sönmezdi.
Binlerce kalıplaşmış, ya da şaşırtıcı, olabilir, olamaz yanıt arasından birini seçmek zorunda.
“Zorunda değilim, bitti artık, bırakın yakamı” demek istedi, tarazlı yorgun ses ama: “Çiçek açmış ağacı seyretmek güzel” dedi. Ağzından çıktığı an pişman, canı sıkkın.
Sorular, sorular… Sesler sesler; ince- kalın, yumuşak- sert, alttan alan- üstten buyuran… Sürgit böyle olmadı mı?
“Sadece ne hissettin düşündün?” dedim. O an.
Arkadaşlarıyla buluşup diskoya gitmişlerdi. Sonra iki çocuk daha karışmış aralarına. İçimizden birilerinin tanıdığı diye düşündüler. İçtiler, yeni gelenler esrarlı sigara sardı, çektiler, dans ettiler…
