Mustafa Güçlü ağ günlüğü

 
Merhaba Sevgili Ahmed Arif,
 
2 Haziran 1991’de, güzel bir dünya özlemiyle çarpan kalbinin yankısında, gökyüzünü aydınlatan yıldız sağanakları altında geçtin karanfil kokulu ömürlerimizden.
 
Tam yirmi dokuz yıl olmuş aramızdan ayrılalı, aynı tekmil ufuklara şöyle karşılıklı bir dağ gibi bakmayalı. Minareleri adımlayan balerin güvercinlere rüzgâr vadileri boylayan toy cerenlere nefes olmayalı. Silinmiş gitmiş yıllar zamanın taşlaştığı sulardan, yumrukları sıkılı meydanlardan nice sevinçler, hasretler kalmış kalbimize.
 

 “Şiir insanı varoluşsal düzlemde bireysel ve toplumsal bütünselliği içinde yakalayarak ele almalıdır. Kuru bir ideolojik söylem şiire bir şey kazandırmaz, bütüncül bir yaklaşımla şiirini kuruyorsan yeni insanın estetiğinin oluşumuna bir katkı sunuyorsun demektir.”

 
Türk edebiyatının en uzun soluklu şairlerinden Ahmed Arif’in Leyla Erbil’e yazdığı mektuplardan oluşan ”Leylim Leylim” kitabını okumaya başladığımda onun şiirine kaynaklık eden o büyük coğrafyanın vaveylasını bütün hücrelerimde hissettim. Anadolu baştan başa bir düş tacı olup sinmişti satır aralarına.
Dönemin karmaşasında işkencehaneler, yokluklar işsizlikler ve puştluklar ortasında direnmeye çalışan bir avuç aydının yaşam kavgası günümüzden baktığımızda aslında pek çok şeyin biçim değiştirerek devam ettiğini gösteriyor. Yani ülke gerçekliğinde değişen bir şey yok(!)

Allah’ın ve ol sonsuzluğun
unutma defterinde bir kıyam

hatırlama kayıtlarında devletin
otuz dört can, ardışık yan yana

dağılmış kafa, kol, katır yükünde
ceberut bir cumhuriyettir ölüm.

En çok dağlara gömdüler bizi
kuşlara bıraktım yasımı

ıslanmış kirpik uçlarından ovaya
nasıl düşerse yıldızlar, öyle

asfalta serptim kanımı
otobanın üzerinde güz şenliği

raks halinde binlerce kanat
karaltılı açılıp kapanan pelerin

en çok dağlara gömdüler bizi
gecenin vur sesi tenimde parlayan.