Ağaçlar çiçeğe durmuştu çünkü.
Parkta bir ağaç dikkatimi çekti. Çiçekleri fırça gibiydi… Çok ilginçti, gittim dokundum. ‘Gerçekten fırça gibi adını şeklinden almış olmalı,’ diye düşünürken, “Onun adı fırça çiçeği,” diye seslendi bir kadın. Arkamı dönüp bankta oturan kadına gülümsedim.
"İnsanı fırçalayacak gibi duruyor." dedim.
“Evet, öyle.”
İşte içimde tuttuğum bu ses büyüdü büyüdü yuvarlanarak geldi dört beş yaşındaki yeğenim Zeynep'in sesine dokundu.
Ben çocukluğumdan beri sineklerden hoşlanmam. Hele de yemeğimin üzerine konduklarını görsem, o yemeği karnım aç dahi olsa yiyemem. ‘Bu sineklerden nasıl kurtulurum, onları nasıl yok edebilirim?’ diye düşünmeye başladım. Bir sineklik almak istiyordum ama nereden ve nasıl alacaktım. İsmi nasıl söylenir bilemiyordum. Benim konuştuğum dille, Türkiye’de konuşulan Türkçe farklı, üç yıldır buradayım ama yine de zorlanıyorum işte! ‘En iyisi buradaki tek can arkadaşım Behruz'un yanına gitmek, ona derdimi anlatmak!’ diye düşündüm. Kalkıp mağazasına gittim.
bir akdeniz çocuğuna gurbet ankalık
var küle dön
.
her kusuruna körsen
ya kurşun yemişsindir ya kurşun döktürmüşsündür
ah “şaman ruhum” türkü türkü göğsünde
.
yarın başka yerden sökecektir şafak umuduyla dalarsın
aynı yerden aynı kanamalarla uyanırsın
deniz kabuk kabuk masal
.
çocuk seni toroslara serpsem her taş dibinde çiğdemsin
yağmur beklenmez, ağlamaya oturulur
nisan yüz bereketi
.
sazım sözüm zulmun filizini budar
bir vagona yazılmış ayrılığı kucak kucak bulaştırmak var
-Duyduk duymadık demeyin, bundan sonra partiye gelen *DGB'lileri kolundan tuttuğum gibi merdiven boşluğuna...!
Hüseyin Esendemir ve İsmet Temizsoy'la oturup bir çareyi hal düşündük. Bas-bariton sesiyle bir dizi öneride bulundu Esendemir.
-Vallaha adamlar haklı, eskiden böyle miydi? Geçen kurultayda, Hasan Yalçın bizden ''Örnek arkadaşlar'' diye söz etmişti. Şimdi öyle mi, başını alan yukarı... Ne varsa yukarıda?
-Gençliği ilgilendiren özgün politikalar geliştirmeliyiz.
-Peki nasıl? dedi İsmet, kendini beğenmiş bir edayla.
