Makaleler
Egosu Tanrılaşan İnsan Hümanist ve Enternasyonal Olabilir mi?
Samimi, hümanist ve enternasyonal kişiler, sol vb. düşüncelerde de mevcut olup istisnayı oluşturmaları yüzünden, değişim ve dönüşüme kayda değer etkileri olmamıştır. Bu yüzden benzer konuları ele almadaki esas amaç, şimdiye kadar sorgulayamadığımız birçok kavram ve alışagelmiş düşüncelerin sorgulanmasını sağlamaktır. Herkes doğruluktan, demokrasiden, insanlıktan yana olduğunu ifade ettiği halde, bir ilerleme, değişim yoksa, bu birey ve toplulukların kendilerini geliştirmediği içindir. Kendisini kültürel ve ahlaki olarak geliştirmemiş birey, toplumlarda asla ilerleme görülmez, görülmedi de.
Bir Sanat Dalı Olarak Mizah[*]
Yalvarırım gülmeyi öğrenin.”[1]
Sanatın gücü müthiş bir şeydir. Tam da bunun için muktedirler sanattan korkar, kontrolleri altına alıp, sanatı sanat olmaktan çıkartarak, iktidar sofrasındaki mezeye dönüştürürler. Bu koşullarda “Reyting mi önemli sanat mı?”[2] diye soruyor Prof. Dr. Üstün Dökmen.
Özdemir Asaf’ın, “Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler,” dizelerindeki üzere yerkürenin dört bir yanında kapitalizmin kirlettiklerinin listesinde sanat ilk sıralarda yer alıyor.
Yaşama Dair Kimi Notlar[*]
Gerçeğin ya da güzel olmayan dünyanın aynasında kimi zaman bulutlara, kimi zaman yıldızlara, hasılı gökyüzüne bakmanın sorun ve sorumluluğuyla yaşamak insan(lık)a özgü bir eylemdir…
Felâket anlarından, yenilgi yıllarının tedrisatına ya da insan olmaktan yorulduğumuz kesitlere…
Söyleyecek çok şeyin olsa da, söylemenin risk teşkil ettiği ve Euripides’in, “Köle, düşüncesini söyleyemeyendir,” ya da Lev Tolstoy’un, “Özgürlüğü elinden alınan çocuğa büyük derler,” diye haykırdığı belalı kesitlere…
* * * * *
Ahlaki ve Kolektif Yaşam Dinamiklerinin Dejenerasyonu
ifade edecek olursak, “Ahlaki (Etik) Kolektif Kültürü”,feodal şabloncu modernist toplumlar dejenere edenlerin başında geliyor. Bu iki anlayış din başta olmak üzere her türlü grupçu, kayırmacı ve adamcılık (Nepotist) kültürüne göre yaşayıp, sürekli kendi içinde birbiriyle çatışırken, bundan kendilerine kahramanlık, yiğitlik payesi çıkarırlar. En ufak anlaşmazlık durumunda, en yakınındakileri psikolojik veya fiziki olarak öldürmekte hiçbir sakınca görmezler.






