Simsiyah saçlarına geceyi bağladım; ay, omuzlarında çoğaldı
Kirpiklerine yıldızlar düştü, ben içimde bir göğe dönüştüm.
Bir gülüşün var;
Bir nefeslik,
Bir ömürlük.
Bende derinleştikçe
Zaman susuyor
Dünya diz çöküyor
Bakışının dipdiri körfezinde gölgene tutunuyorum
Yüzüme değsin suskunluğuna; değsin ki
yaşadığımı hatırlayayım
Bir martı çığlığında senli zamanı unutmayayım
Sen bir kez daha gül
Şu dünya yerinden oynasın
Körfezlerde sular durulsun
Dalgalar dilini yutsun
Yürekli Kürt kızı
Dünyam
Saçlarına bağlayayım kendimi
Ne rüzgâr koparsın beni
Ne zaman silebilsin beni
Hangi yana dönsem sana çıksın yolum
Hangi acıya, derde baksam adınla iyileşeyim
Ağrı Dağı’nın başına
Munzur’un taşlarına
ismini kazıyayım
Rüzgâr okudukça adını dağlar eğilsin
Zulümden gayrı bütün yollar sana dönsün
Şimdi bütün mevsimleri saçlarının kokusuna mühürlüyorum
Zamanın çarkı kırılsın, takvimler hükmünü yitirsin
Zulmün karanlık diyarlarında
Ben senin sessizliğinde çoğalıp
Gülüşünde yeniden
Doğmak istiyorum.
Gözlerimde dinmeyen bir fırtına
Göğsümde taşan haklı bir kavgam var
Şu an
Yüreğim ağzımda
Sanki büyük bir sırrın eşiğindeyim
Suskunluğum çığlık çığlığa
Kalbimde dilsiz bir sancı
Ve şimdi, beni hiç terk etmeyen sevdam
ellerimden tutuyor
Bir haykırabilsem seni, haykırabilsem dağların suskun yüzüne
Yankım döner belki
Bakışların düşer gökyüzüne
Ellerinin arasından
Yaşam akan kadın
Namussuzlara
En okkalısından şamar çakan kadın
Her umudum sende başlar, her sabahım sende uyanır
Sen, en güzel günlerin
Uçsuz bucaksız dünyasısın
Adımlarında özgürlüğün sesi yankılanır
Duvarlar çatlar
Zindanlar titrer
Bozuk düzenler yıkılır
Çünkü sen yürüyünce
Korku geri çekilir
Çünkü sen gülünce
Karanlık yenilir
O devrim kokan yüreğinle
Baharı halkların, mazlumun avucuna bırakırsın
Gülüşüne bağlayayım bütün baharları
Her telinde çiçek açsın içim
Sen gül.
Hep gül.
Dünya değişsin.
Ağız dolusu gül sen
Ben o gülüşe ömrümü vereyim
Ne kurallar, ne sermaye, ne de karanlığın paslı zincirleri
Ruhuna hükmedebilir
Ne fırtına söndürebilir
İçindeki o kıpkızıl
Daima harlı kalan devrim ateşini
Ey bu çorak toprakların
En parlak güneşi kadın
Sen baştan aşağı bir ihtilalsin
Çünkü her yaraya merhemsin
Sen karanlığa ateşsin
Suskunluğa çığlıksın
Çünkü her kazanılmış zaferde adın var. Çünkü sen kadınsın.
Mehmet Çobanoğlu
23.06.2026
Karaburun
