Viran bağlarımda her günüm bir kış
Aylar, yıllar oldu umut beslerim
Günleri ah dolu şu topraklarda
Yıllardır baharı hayal ederim
Umut besliyorum dört bir taraftan
Aydınlık günlere sevdalı gönlüm
Zulüm kaleleri yıkılır bir gün
Tükensin kıyımlar, olmasın ölüm
Yeşersin tohumun, benim çınarım
Topraklara dolsun kızıl şafağım
Yollara ışık saçan yıldızım
Seni mazlumlara anlatacağım
Bir kelebek düştü parmak uçlarıma
Cudî dağı kadar asi
Yaban ve derin
Bir solukta
Yırtıldı gecem
Sen geldin odama, nefesinle serin
Kanatlarında
Imbıl ımbıl bir isyan var
Bedenin Munzur
Endamın Subhan
Gülüşündki berraklık Van gölü
Eğilmeyen vakur başın Ağrı
Gözlerin Rojava
Yüreğin Serhat
Sabrın umut
Tenin sığınak
Adın Berivan ya da Ronahî
Dilinde Kevok ezgileri gizli
Ne prangalar durdurur coşkunu nede sel
Bir özgürlük destanısın, geleceğe dörtnala koşan
KÖR DÜĞÜM
Köküm tunçtan, demirde mi?
Şu isyanım, keyfimde mi?
Kin kusarım, közümde mi?
Hakkımı çalan, insandan mı?
Dertli başım, ah çekerken
Haramiler yollar kesmiş
Her bir kenti zulüm vurmuş
Şer, köyleri viran etmiş
Karanlıkta yol ararım
Yıldızlara gün sorarım
Derinlerde iz sürerim
Her hayale dost ararım
Bir selâmı çok gördüler
Dönüp bakmazlar insana
"Devrim olmaz, zor" dediler
Selâm olsun aydın cana
Başımı dik tuttum, asla eğmedim
Diz çöküp onlara "aman" demedim
Zalimlere de hiç ödün vermedim
Dost, gel konuşalım biz adaleti
Düzenin dengesi hepten bozuldu
Zalimler tahtını kurup oturdu
Yoksulun hakkını çalıp götürdü
Dost, gel konuşalım biz adaleti
Eğri baskın geldi, düzü horladı
Karanlık gecede zulüm zorladı
Palavra atan da her gün gürledi
Dost, gel konuşalım biz adaleti
Ömrün harmanında kalmadı başak
Düzenin yolları hepsi bir tuzak
Güneşin altında, gölgeye uzak
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Zenginler, şahlar, bir de padişahlar
Sefayı sürerken, yoksul halkta acılar
Zamlarla eridi bizim umutlar
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Karanlık çökerken aydınlık güne
Kanma yalan söze, sen bak haline
Akıllı ol, gitme burnun dikine
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Simsiyah saçlarına geceyi bağladım; ay, omuzlarında çoğaldı
Kirpiklerine yıldızlar düştü, ben içimde bir göğe dönüştüm.
Bir gülüşün var;
Bir nefeslik,
Bir ömürlük.
Bende derinleştikçe
Zaman susuyor
Dünya diz çöküyor
Bakışının dipdiri körfezinde gölgene tutunuyorum
usanmaz bir alışkanlıkla çırpınışlarım
bir tanem
gözlerinde süzülüyor kırlangıçlarım
ne müslümanım
ne hristiyan
kalbim diyorum
kalbimin üstünde kutsal kitaptır taşıdığım resmin
duy beni bir tanem
deliliğimizden başka hiç bir peygambere inanmam
aşkımdır benim dinim
bir tanem
uğrarsam apansız şaşırma
çingeneyim
dilenciyim
içmeye geldim bakışlarını
bir saç telini dilenmeye
bakıp durma
varmışsam yorgunum hoşçakalsızım
sevdamızın teridir yüküm
Acıyı anlatmadan
Tutuşmuşlar ele ele korkudan
Titriyor bedenleri
Soğuk şimdi dokunmuyor onlara
Birazdan dokunacak bombalar kadar
Dokunmuyor ölüm onlara
Hiçbirinin bir hikâyesi yok
Gün gecesini bekliyor
Çok yukarılarda
Bir el bir uçağın içinde dokunacak
Sonrasında sana anlatmam gereken
Acı yapışacak el ele tutuşan bedenlere
İşte bütün bunların
Bileşkesinden çıkandır
Hikâyesi çok sonradan yazılandır
O bedenlerin yaşadıklarına
Söylenen şeyin
Adıdır ölüm
Bakışlarınla yırtılan
Upuzun zifiri gecelerde,
Bir halk türküsü gibi
Düşüyorsun aklıma sen.
Ellerin değmese de ellerime,
Sözlerin içimde filizleniyor.
Sen gülünce
Dağlara bahar iniyor.
Bir karakış sabahında
Kavgaya, sevdaya, umuda
Çağırıyorsun beni.
Gözlerinde devrim taşıyan,
Korku nedir bilmeyen kadın;
Bakışınla sarsılır
Saraylar, tahtlar.
Seninle yeşerir
Kuruyan topraklar,
Seninle değişir
Bütün kara bahtlar.
