Hîv derdikeve şevê,
Tên bîra min çavên te…
Ev çi bîrkirin e,
Bîrkirin çi ye...
Bê ser û bê ber e,
Bêbinî û bêdawî ye,
Min bîr kiriye ji ya herî tarî…
Çavên min bahozan radikin,
Û mohra heşê min e çavên te.
Bîrkirin çi ye?
Ji ya herî şêt,
Ji ya herî bêdawî,
Xesar ji heş re, kesp ji dîn re.
Min bîr kiriye...
-Nazım Hikmet Ran
Wergêr: Yılmaz Elagöz
Geceye Ay Düşer
Geceye ay düşer,
Kadın
Uzaklardan süzülüp gelen
Gözlerinde yükselen bir devrimin ateşi habire yanar
Çok yakında! Yakından da daha yakın
Kars’ın ayazında sokaklar uyanır
Yasaklar yıkılır yavaş yavaş
Özgürlük
O kadın uyanışınla
Atılan ilk adımdır
Bu serhat şehirde
Uzanıp giden taş sokaklara
Ve dudaklarının dudaklarıma değdiği an, bütün zincirler kırılır
eritsin kıvransın sadelik ve pulsuzluk
anladığınızda simam şaşkınca çakallaşacak çünkü
sahiden sarih açık kanadımı salmak istiyorum
azat olmak
kötülüğü parçalayıp, iyiliğe kuşanmak
saf rüyalardan safdillikten kanımca
doyumsuzca bilgi merakına atılmalı yüreğim
heyecanlarımı şafağa açarak gözlerimi
kirpiklerim kucaklamalı sevinci, yası
doğmalıyım, ölmeliyim ve mahşerde dirilmeliyim
aşkım atlaslarda gezinmeli
bulduğum her coğrafyada bir telaşla bir heyecanla
mahcup olmalıyım
Viran bağlarımda her günüm bir kış
Aylar, yıllar oldu umut beslerim
Günleri ah dolu şu topraklarda
Yıllardır baharı hayal ederim
Umut besliyorum dört bir taraftan
Aydınlık günlere sevdalı gönlüm
Zulüm kaleleri yıkılır bir gün
Tükensin kıyımlar, olmasın ölüm
Yeşersin tohumun, benim çınarım
Topraklara dolsun kızıl şafağım
Yollara ışık saçan yıldızım
Seni mazlumlara anlatacağım
Bir kelebek düştü parmak uçlarıma
Cudî dağı kadar asi
Yaban ve derin
Bir solukta
Yırtıldı gecem
Sen geldin odama, nefesinle serin
Kanatlarında
Imbıl ımbıl bir isyan var
Bedenin Munzur
Endamın Subhan
Gülüşündki berraklık Van gölü
Eğilmeyen vakur başın Ağrı
Gözlerin Rojava
Yüreğin Serhat
Sabrın umut
Tenin sığınak
Adın Berivan ya da Ronahî
Dilinde Kevok ezgileri gizli
Ne prangalar durdurur coşkunu nede sel
Bir özgürlük destanısın, geleceğe dörtnala koşan
KÖR DÜĞÜM
Köküm tunçtan, demirde mi?
Şu isyanım, keyfimde mi?
Kin kusarım, közümde mi?
Hakkımı çalan, insandan mı?
Dertli başım, ah çekerken
Haramiler yollar kesmiş
Her bir kenti zulüm vurmuş
Şer, köyleri viran etmiş
Karanlıkta yol ararım
Yıldızlara gün sorarım
Derinlerde iz sürerim
Her hayale dost ararım
Bir selâmı çok gördüler
Dönüp bakmazlar insana
"Devrim olmaz, zor" dediler
Selâm olsun aydın cana
Başımı dik tuttum, asla eğmedim
Diz çöküp onlara "aman" demedim
Zalimlere de hiç ödün vermedim
Dost, gel konuşalım biz adaleti
Düzenin dengesi hepten bozuldu
Zalimler tahtını kurup oturdu
Yoksulun hakkını çalıp götürdü
Dost, gel konuşalım biz adaleti
Eğri baskın geldi, düzü horladı
Karanlık gecede zulüm zorladı
Palavra atan da her gün gürledi
Dost, gel konuşalım biz adaleti
Ömrün harmanında kalmadı başak
Düzenin yolları hepsi bir tuzak
Güneşin altında, gölgeye uzak
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Zenginler, şahlar, bir de padişahlar
Sefayı sürerken, yoksul halkta acılar
Zamlarla eridi bizim umutlar
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
Karanlık çökerken aydınlık güne
Kanma yalan söze, sen bak haline
Akıllı ol, gitme burnun dikine
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?
