Sessiz bir çığlık düştü içime
Çıkıp gidesi olmayan
Göğsüne vuran
Bir sancıdır
Bende üryan bir zindan olan
Mega kent İstanbul'u sarsan, beni dört bir yana savuran
Gelen ambulansın siren sesidir. Yaşlarla dolap taşan
Önünde ne varsa ezip geçen
Annenin gözyaşlarıdır
Suskun, suskun
İçine doğru akan
Gülüşü yüzünde buz tutan
Zülfüne kurban olduğum
İçindeki sessiz çığlık
Ağlatırken gökyüzünü
Şu kalabalık şehrin
Kaldırdım taşların üstünde
Cinler, şeytanlar orada beni avucuna almış
Bin türlü iksirin içinde beni çırparak
Olmuyor yine, iblisler beni öldürüyor
Kâbus hep bir halt olmaya çalışıyor
Şeytanlar beni avlayıp illet oluyor başıma
Rüyalardan değil de kâbuslardan korkarım
İblis hep bir halt oluyor rüyalarımda
Oysa olayım kendim başıma söylev
Nutuk çekecek diller bağışlayın
Cesetler var, sonsuz ırmaklar çağırıyor
Akıyor en vahim sadeler yerlerinden
Ben hissetmesem de bitkin kılmışım
Ardımda birikmiş rüyalar çalmış çalacağını
Haleler periler takmış yanağıma hüznü
Oysa asırlardır çarmıhtaydım
Giymemeliydim kederin bin bir türlü yüzünü
Allah'ın doksan dokuz ismiyle anmalıydım yakarışımı
Dostum sen kocaman bir Olso'sun
Dualar şifalar takmalıydım çehreme
Vesveseler birikmiş kaderin kırbacını Olso’dan yiyenin
Oysa yalnız bir Olso kendini feda eder paraya
Yalnız bir Olso!
Bense kimileri için esmer yahut kolaycana yazılan kağıtlar dağıtırım
Benim kelimelerim para etmez
Çünkü ben öteden beri Olso'nun hasmıyım
bunları bilmelisiniz çocuklar
yıl dokuz yüz otuz dokuz
dünya savaşa durdu
bir paranoyağın "üstün ırk" niyetine
her sokak
her şehir
her arazi
ve anlayacağınız üzre her yer
cesetlerle doluydu
ve insanlar geçiyordu
dönüp bakmadan
çığlıkları sönük kalıyordu insanların
silah seslerine
insanlar suskun
söz utangaçtı ağızlarda
beyninizin bir yerlerine
kazıyın çocuklar
insan tarafından insana yapılanları
unutmayın!
saçının rengi
gözünün rengi değişik diye
ormandan ormana
yamaçtan vadiye
kanat çırpan
kaçak bir kuştu elvan
dağlara kurşun düşmemişti henüz
kırlar elvan elvan’dı
elvan’ın saçları güneş kokardı
eylül’dü
köyler tedirgindi
dağlardan indiğinde gölgeler
evlerde karartma başlardı
varto
uykuda bir dağdı
dağı uyandıran rüzgârdı
bölük bölük çekildi
o kitaplı çocuklar
varto’dan
bana büyükçene tebessümle bakardı
ıskartaya çıkmış asker cipinin altında
babamla yediğim üzümlü ekmeği özledim
büyüdüm bugün, babam şimdi yok
hastanede babamla kaldığım o kısacık günleri özledim
insan, babası ölünce kanadının birini kırıveriyorlar
baba diyecek birisi yoktur artık
insan baba kelimesini unutuveriyor
sabah namazına kim kaldıracak artık?
musalla taşında baba tabutuna bakan
birkaç ıslak gözyaşı
mezarda birikmiş birkaç dua ve yasin
rüyalarda kaçıp yanında durduğun
infazlar mevsimi ilkbahardı
mor bulutlara tutunmuş
şahinler ağladı
hani sığ suların öfkesinde
coşkulu bir direnmeydik biz
savrulamazdık örgütsüz aşklara
demem o ki sana
düşlerin kuşatıldığı an
ölümden beterdir yaşanan
bırakma kendini öyle bezgin
çık sokaklara bağır
uyanmaz gibi görünen
uyandıkça düşmanı kahreden
emeği uyandır
deli yel esmekteydi
kaybolmaktaydı rüzgarlar ve nehirler akmaktaydı
o vakitler derelerde ördekler vakvaklardı ve kazlar
koşmaktaydı yayan bir yerlere çocuklar
şımarmaktaydı kerpiç evler duvarlar sıvanmaktaydı
kimileri tungsten lambanın ışığında rüzgarı yakalardı
koyunlar sağılmakta kuzucuklar melemekteydi
o kıpır kıpır çıldıran yakamoz saltıklarına
aş aşına baş başına vurduk yüreğimizi salkım saçak
savurduk neşemizi okyanustan nazlar çalarak
sarp atlar gibi hür ve yeniyetme delikanlılar gibi dinç
bir dost sahafındaydı tanıdım sevgi taçlısını
kondu kalbime huzur bulmayan naralar içerek
sancısını giydim o yılki kaderlerin en mühiminde
sinema atlasında gezindim bir başıma
kara kartallar gibi dikildim karşısına
keşke seni yüreğime sardım diyeydim
dilsiz miyim, susuyorum ha bire
sevdicekler gibi papatyalar alsam yanıma
sürgün yemiş, iltica giymiş ilk ben değildim
atalarım, kimler onlar?
ne bırakıp ne çıkardılar bana?
İbrahim’e putlar bırakmışlardı bir zamanlar
Don Kişot’un atını dörtnala vurduğu çılgıncana
aşındığımız, kafamızı sıyırdığımız zamanlardı
kaplumbağanın ayağımıza konuverince şakırdadığı
başını herkesten sakladığı
kabuğunu çatlatan, ters yatıran mahlûklara
koskocaman bir hezeyandı
artık herkes ünlü herkes şımarık baba
sen gittin gideli herkes nazlı herkes süslü
arıyorum gelip gidiyorum
