Akan sular durur
Yalnız onun sesi duyulur
Aşk konuşunca
Yeşerir özlemler
Umutlar filizlenir
***
Aşksız kişiler
Yorulur ıssızlıktan
Serseri mayın gibi
Oraya buraya savrulur
***
Aşkla harman edilir
Duygular düşünceler
Güzellikler çiçeğe durur
Gönlümüzün başköşesi
Sevgiye mesken olur
"ellerini götürdün sokağa
yalnız ellerin vardı
karnın açtı, üstün açıktı
ekmeğin suyun harcın
hiçbir şeyin yoktu
bit koku sarmıştı seni
tasın da bakracını yarmıştı
yalnız ellerin vardı
yalnız ellerin…
şurada evler var kiralık
boş evlerdir onlar ötede
dumanı tüten halis evlerdir
yalnız memura çalışan
fakire küsen boş evlerdir onlar
içinde bir keder bir yaslık
o evlerdir insan tanımazlık
bak geçiyor fakirlik treni
koskocaman Anadolu’nun iç çeperinden
başladı hayat
ölüme dek
ayrılıkta, iklimde gezen
eller gibi yalın ayak
kader yüzü gerilmiş
efsunkar seslerle irkilmiş
işte sınavıdır hayatın girişi
girdabında sönen mumun yiyişi
mahşerin nice hasretiydi bekleyiş
tırpanları bileyen güneşler gibiydi
bembeyaz içimize dolan aylar gibiydi
sevgimizi yükselten saylar gibiydi
yalnızlıktan geçip giden taylar gibiydi
yollara umuda ahenk veren tarlar gibiydi
şimdi ansızın serinlik vururken
sen ki hep tebessüm takansın
surun efsun iklimi içime dolanıyor
kanatıyor vahşi telaş ince ince
beni bir bitik hâl almış şimdiden
renklerin en hassası dalmış yüreğime beyaz
sahici ispinozum kalmış güvertede
manolya, ekşi limonum benim
hatır sual meydanında bitlenmişim
haytaşıp kavgamı, sırt giysimi silmişim
sokaklardan kalabalıktan kaçtığım benim
cüzdanımı, adımı çaldılar
kederden beladan fakirane yıllara daldırdılar
üşümüşüm tenha bir duvar dibinde
bir kış selamında dövülmüşüm
Ama içimizdeki ateş
Bir uyanışın sabahıdır.
Gecenin en koyu yerinde bile
Umut nöbettedir.
Bizde beklediğimiz ruh
Kanat çırpar gibi baksın
Bu akşamlara.
Neşenin doğduğu yerle
Battığı yer arasında
Acılara inat dağlarımızın
Rüzgârında özgürlük türküleri çalıyor.
Yürüyüşümüzde adımlarımız
Mühürlenmiş
Bu toprağın karasına.
Zafere yeminliyiz.
Ne fırtına dindirir içimizdeki ateşi,
Ne de karanlık boğabilir
Şafaktaki kızıllığı.
Yoldaşım, ektiğimiz umuttur bizim.
Bizler hep yürekten bir olalım, barışa "evet" diyelim,
Tanklar, toplar olmasın, savaşa "hayır" diyelim.
Evlatlarımız ölmesinler, vatanlar yanmasın!
Annelerin ağlamamaları için ordulara "yok" diyelim.
Gençler savaşlara gitmeyin, yüreğinizde sevgi yeşersin,
Ne kadar yanarsa yansın, ciğeri, yüreği, ipeksi teni,
Küllerinden ses veren bir köz gibidir o.
Toprağa düşen her damla kanı
Binlerce kez çoğalan
Ölümsüzlüğün
Öteki adıdır
Kocaman çölde, bir ormana dönüşen .
Yüküm ağır, gücüm bitti
Dertler beni heder etti
Bir ümide sarılmıştım
O da göçtü, o da gitti
Gönlüm yorgun, dilim suskun
Günler, güneş bana küskün
Yıllar oldu hep ezginim
Sakın deme "gelmiyorsun"
Felek neden böyle kalleş ?
Doğmaz oldu, bana güneş
Gözlerime yaşlar doldu
Kar yağıyor yanmaz ateş
Diken batı kara göze
Hüzün düştü her bir söze
Bahar bana hazan oldu
Yenik düştüm soğuk güze
Vadileri geçemedim
Şu yolları seçemedim
Dağlar yüksek, etraf karlı
Bu nedenle gelemedim
camına dokunmaz denilen dokunuşlarla, üstü çizilmiş tırnaklarla
sonra not kısmına telifsiz çatısız korunaksız üç beş kelime sıralıyorum
peşinden üstüne değerini ıskartaya vurmuş bir sürü şiir karalıyorum
çelimsiz, iş bilmez ve parasızdır yazdıklarım
ben işsiz, hayta, yeniyetme ve haddince bir ukala
derdim çeperlerden irkiliyor
sıram sırama eşlik ediyor
rüyada korkak ben
şeytan korkutur ki üç defa soluma tüküren yine ben
bakımsızken sıtma hastalığı beni vurur
ki kimsesiz bir çocuğum
