Simsiyah saçlarına geceyi bağladım; ay, omuzlarında çoğaldı
Kirpiklerine yıldızlar düştü, ben içimde bir göğe dönüştüm.
Bir gülüşün var;
Bir nefeslik,
Bir ömürlük.
Bende derinleştikçe
Zaman susuyor
Dünya diz çöküyor
Bakışının dipdiri körfezinde gölgene tutunuyorum
usanmaz bir alışkanlıkla çırpınışlarım
bir tanem
gözlerinde süzülüyor kırlangıçlarım
ne müslümanım
ne hristiyan
kalbim diyorum
kalbimin üstünde kutsal kitaptır taşıdığım resmin
duy beni bir tanem
deliliğimizden başka hiç bir peygambere inanmam
aşkımdır benim dinim
bir tanem
uğrarsam apansız şaşırma
çingeneyim
dilenciyim
içmeye geldim bakışlarını
bir saç telini dilenmeye
bakıp durma
varmışsam yorgunum hoşçakalsızım
sevdamızın teridir yüküm
Acıyı anlatmadan
Tutuşmuşlar ele ele korkudan
Titriyor bedenleri
Soğuk şimdi dokunmuyor onlara
Birazdan dokunacak bombalar kadar
Dokunmuyor ölüm onlara
Hiçbirinin bir hikâyesi yok
Gün gecesini bekliyor
Çok yukarılarda
Bir el bir uçağın içinde dokunacak
Sonrasında sana anlatmam gereken
Acı yapışacak el ele tutuşan bedenlere
İşte bütün bunların
Bileşkesinden çıkandır
Hikâyesi çok sonradan yazılandır
O bedenlerin yaşadıklarına
Söylenen şeyin
Adıdır ölüm
Bakışlarınla yırtılan
Upuzun zifiri gecelerde,
Bir halk türküsü gibi
Düşüyorsun aklıma sen.
Ellerin değmese de ellerime,
Sözlerin içimde filizleniyor.
Sen gülünce
Dağlara bahar iniyor.
Bir karakış sabahında
Kavgaya, sevdaya, umuda
Çağırıyorsun beni.
Gözlerinde devrim taşıyan,
Korku nedir bilmeyen kadın;
Bakışınla sarsılır
Saraylar, tahtlar.
Seninle yeşerir
Kuruyan topraklar,
Seninle değişir
Bütün kara bahtlar.
Akan sular durur
Yalnız onun sesi duyulur
Aşk konuşunca
Yeşerir özlemler
Umutlar filizlenir
***
Aşksız kişiler
Yorulur ıssızlıktan
Serseri mayın gibi
Oraya buraya savrulur
***
Aşkla harman edilir
Duygular düşünceler
Güzellikler çiçeğe durur
Gönlümüzün başköşesi
Sevgiye mesken olur
"ellerini götürdün sokağa
yalnız ellerin vardı
karnın açtı, üstün açıktı
ekmeğin suyun harcın
hiçbir şeyin yoktu
bit koku sarmıştı seni
tasın da bakracını yarmıştı
yalnız ellerin vardı
yalnız ellerin…
şurada evler var kiralık
boş evlerdir onlar ötede
dumanı tüten halis evlerdir
yalnız memura çalışan
fakire küsen boş evlerdir onlar
içinde bir keder bir yaslık
o evlerdir insan tanımazlık
bak geçiyor fakirlik treni
koskocaman Anadolu’nun iç çeperinden
başladı hayat
ölüme dek
ayrılıkta, iklimde gezen
eller gibi yalın ayak
kader yüzü gerilmiş
efsunkar seslerle irkilmiş
işte sınavıdır hayatın girişi
girdabında sönen mumun yiyişi
mahşerin nice hasretiydi bekleyiş
tırpanları bileyen güneşler gibiydi
bembeyaz içimize dolan aylar gibiydi
sevgimizi yükselten saylar gibiydi
yalnızlıktan geçip giden taylar gibiydi
yollara umuda ahenk veren tarlar gibiydi
şimdi ansızın serinlik vururken
sen ki hep tebessüm takansın
surun efsun iklimi içime dolanıyor
kanatıyor vahşi telaş ince ince
beni bir bitik hâl almış şimdiden
renklerin en hassası dalmış yüreğime beyaz
sahici ispinozum kalmış güvertede
manolya, ekşi limonum benim
hatır sual meydanında bitlenmişim
haytaşıp kavgamı, sırt giysimi silmişim
sokaklardan kalabalıktan kaçtığım benim
cüzdanımı, adımı çaldılar
kederden beladan fakirane yıllara daldırdılar
üşümüşüm tenha bir duvar dibinde
bir kış selamında dövülmüşüm
Ama içimizdeki ateş
Bir uyanışın sabahıdır.
Gecenin en koyu yerinde bile
Umut nöbettedir.
Bizde beklediğimiz ruh
Kanat çırpar gibi baksın
Bu akşamlara.
Neşenin doğduğu yerle
Battığı yer arasında
Acılara inat dağlarımızın
Rüzgârında özgürlük türküleri çalıyor.
Yürüyüşümüzde adımlarımız
Mühürlenmiş
Bu toprağın karasına.
Zafere yeminliyiz.
Ne fırtına dindirir içimizdeki ateşi,
Ne de karanlık boğabilir
Şafaktaki kızıllığı.
Yoldaşım, ektiğimiz umuttur bizim.
Bizler hep yürekten bir olalım, barışa "evet" diyelim,
Tanklar, toplar olmasın, savaşa "hayır" diyelim.
Evlatlarımız ölmesinler, vatanlar yanmasın!
Annelerin ağlamamaları için ordulara "yok" diyelim.
Gençler savaşlara gitmeyin, yüreğinizde sevgi yeşersin,
