anadolu, bozkır ovalarında
taş tutmuş toz yutmuş yollarında
eğer deniz çıban vurursa yalnız üşürüm
üstümde son gocuğum yırtılırsa şayet
aşk elmasının dibinde uyurum
nice sırlar kaçmış insan aynasından
insan sırrını açmaktan korkar
ki yalanı bundandır bilirim
insan sır almaktan zevk duyar
kahpe sorularla üstüne gelinmesi bundandır bilirim
Çağlayan bir bahardır yüzünden akan
Her şeyi güzel yapan
Kınalı elleriyle
İpeksi saçlarını tarayıp ince, ince ören
Gözlerinden
Yek pâre
Kavruldu topraklar, ağaçlar susuz
Bu nasıl bir devran! Temeli koftur
Haneler harabe, yürekler yanık
Yanan yüreklere merhem yoktur
Kimi saray yapmış, kimi de evsiz
Ağa-patron, paşa, bey hepsi arsız
Güçlünün her sözü, bir ferman olmuş
Kodamanda kürk var, yoksul urbasız
Tahammül kalmadı, sabır tükendi
Adalet yok, buna vicdanlar tanık
Gayrı bu düzende bir nebze tat yok
Canlar perperişan, yürekler yanık
Garibanlara güneş doğsun
Uçan kuşlar yuva kursun
Çiçeklensin tüm umutlar
Kara toprak güller koksun
Yağsız kazan bulgur görsün
Aç insanlar biraz doysun
Geçsin gitsin bu karanlık
Yeter artık şafak söksün
Tüm acılar, dertler dinsin
Acıların sonu gelsin
Sevgi dolsun yüreklere
Kötülükler hiç olmasın
Sevdam bende bir ülküsün
Zorbaların boynu kopsun
Tüm dünyada her ülkede
Savaş değil barış olsun
Ateşleyin taş kesilmiş kalplere dolsun
Alın beynimi zalime meydan okusun
Mazlumların tezgâhında umut dokusun
İki gönül bir yastıkta, baş koyduk yola
İnsanlık halayında dost, girdik kol kola
Alın gözlerim, geceye ışıklar saçsın
Yeryüzü herkese yeter, sofralar açsın
Bedenim harpte çocuklara siper olsun
Çocuklar çiçektir, sevgi bağına dolsun
Topraklar gözüm yaşıyla başak açsınlar
Turna’lar kanat çırpıp, özgür uçsunlar
Şiar, Dünya şiarımız, yurdumuz Ay’da
Kağızman'ın nar güzeli
Hele eylen de konuşak
Kız ne güzel bir şalın var
Bağlamışsın mor bir kuşak
Sen dağların maralısın
Kız biraz dur, bekle beni
Çaresizim, ben yalnızım
Çok mutluyum buldum seni
Çiçeklerden güzelsin sen
Güneş düşmüş bal yüzüne
Zambak, leylak, gül özenir
O sımsıcak gülüşüne
Kağızman'ın esmer kızı
Hangi Köyün ceylanisin
Şirin gibi, Aslı gibi
Zinê kadar çok güzelsin
Sevgiden, mertlikten bihaber olan
Yalan dostluklardan bıktım, usandım
İnsanı tuzağa düşüren felek
Dünyada bir nebze tat alamadım
Seyyah olup çok diyarlar gezdim
Bozuk düzeninde ben gülemedim
Sırrımı verecek canlar aradım
Kim dost, kim muhannet hiç bilemedim
Aymazlığa düştüm! Güvendim ele
El bana dert oldu bitirdi beni
Güvendiğim yağmur bana yel oldu
Kuru yaprak gibi savurdu beni
Küllenmeyen yanan yürek zamana
Gönül de vefasıza bel bağlamazmış
Kavuşmaya gelsen ben yaralıya
Dağlara kar yağar, yol aşılmazmış
Delirip hançerleme! Gönül sevindir
Sen sonra yıkılır, hep ah edersin
Sanma ölen döner, gitti mi gelmez
Ateşe dolanır erir gidersin
Heceler diline doldu taşıyor
Garibin günahı, gözyaşın olmuş
Gözün kör olmasın, gör sevni
Eğilip bükülme dert seni bulmuş
