Tüpçü Şahin bir gün annesini bize bıraktı. ‘‘Yapılacak işlerim var.‘‘ dedi. “İşim biter bitmez gelir alırım.“ Bir köşede sessizce duran annesine, “Meraklanma ana sen.” diyerek çekip gitti.
Hava güneşliydi. Bunu fırsat bilip evimizin arka bahçesine geçtik. Yere kilim serip oturduk. Kalender Teyze anlatıyor, biz gülüyorduk. Konuşmasının ortasında annem çıkageldi.
“Hava çok sıcak; uyuyamadım,” dedi. Kalender Teyzeyi fark edince, ‘‘Bu kadın da kim?‘‘ diye sordu kulağıma eğilerek.
‘‘Kalender Teyze,‘‘ dedim. ‘‘Tanıştırayım annem.‘‘
‘‘Tüpçü Şahin’in annesi… Diyarbakır’dan gelmiş.‘‘
‘‘Hoş geldin Kalender Hanım. Nasılsın?‘‘
‘‘Hoş buldum. Sen de hoş geldin. İyiyim. Ya sen?‘‘
Kısa sürede kaynaştılar. Havadan sudan konuşmalara girip köy yerine çıktılar. Annem anlattı, o güldü, o anlattı, annem güldü. Bir ara annem Kalender Teyzenin ağzındaki altın dişleri fark etti. ‘‘Kalender Hanım,‘‘ dedi, “aman ha burası koca bir şehir; iti var, uğursuzu var. Ağzını açarak sakın bir daha gülme. Alimallah bir köşede ağzındaki tüm altın dişleri söker alırlar.‘‘
Kalender Teyze korktu, ürktü hatta. Ortada kendiliğinden komik bir durum oluştu. Ne kadar zorladıysa da kendine hâkim olamadı ve gülmeye başladı. Gülerken elini ağzına götürdü, dişlerini sakladı.
