Çocuklar ve Cellatlar
kara sular sardı serçe ayağını,
masum toprakla karıştı.
geride gözyaşlı bir gülüş.
rüzgâr dondu,
ağaçlar eğildi,
dallar yasa sarındı.
insan olma sınavı başladı.
felek çöktü içine,
bulutlar ağırlaştı,
ufuk daraldı,
zaman büküldü acıyla
bir köyün damında.
kim korur şimdi
sokakların ölü nefesini?
gizlice titreyen evleri,
kim bilir o üşük kulakları?
o gün deniz bile sustu,
gölgesi suya düştü.
dalgalar çırpınmadı,
