Başka bir deyişle adalet deresine öyle bir yüklenmeliyiz ki, yatağını genişletip debisini mümkün olduğunca yüksek tutmalıyız. Gün yürüme günüdür, gün daha fazla kayıp vermeden, soykırım boyutunda kitlesel katliamlara uğramadan yürüyüşü kimlerin düzenlediğine, davet edilip edilmediğimize bakmaksızın meşru bir zeminde ayağa kalkmak, AKP karşıtı cepheyi büyütme günüdür.
Edebiyatın hâline ilişkin tartışmaların ilk adımında anımsaması gereken Nurdan Gürbilek’in, “Güçlü edebiyatın ardında hemen her zaman bir kriz vardır,” saptamasıdır.
Yazmak da, eleştirmek de bu gerçeği bir an dahi “es” geçmeden yol alırken; Bedrettin Cömert’in, “Ne yeteneksiz toplumculuk, ne de dünya görüşsüz sanat olabilir,” notunu da kulağına küpe etmelidir…
Məhəmməd Azər Turana
Danqıldar olanda boş qazan, oğlan!
Qələmlə özünə gor qazan oğlan!
Düşmənçilik sənə xeyir gətirməz,
Çalış ki, həyatda dost qazan, oğlan!
insanlardan nefret etmenizi, kötü insanları ise
sevmenizi sağlar”
Malcolm X
Çocuk olmak istiyorum, seken kurşunlarla yaralanmamış
Obüslerle, yıkılan duvarların altında ezilmeyen
Evleri hiç yakılmış, yıkılmış virane olmamış
Sokaklarından ölümcül tankların geçmediği
Dağlarından barut değil
Menekşe kokan
Palet seslerin yükselmediği
Gece yarısı, uykusu bölünmemiş
Gözlerinden hiç yaşlar dökülmeyen
Ellerine, yüzüne toz, toprak bulaşmamış
Kanadı, kolu kırılmamış kelebeklerin uçuştuğu
Vahşetin kan kusmadığı, dünyanın herhangi bir yerinde
Girgiriye’, ‘Darbukator Bayram’, ‘Cennet Mahallesi’, ‘Balık Ayhan’, ‘Tarık Mengüç’, ‘Kibariye’, ‘Ciguli’ diye tanıtılsalar; onlar TV’deki görüntülerden ibaret değildir…
“ve biz pimi çekilmiş yürekle/ dalmıştık karanlığın ortasına/ dilimizde kurtuluş türküleri mataramızda ab-ı hayat/ ve düşerken/ özgürlük renginde bir gülüş vardı yanağımızda,”[2] haykırışını anımsatıyor bize hep…
Dal gibi, civan mert bir delikanlıydı; bakmaya kıyamadığım(ız), gözümüzden esirgediğim(iz) oğlum(uz)du
Ve bir gün, bize “Öldü” dediler.
Elimizin ayağımızın canı çekildi; donduk kaldık, kaskatı.
