Müslüm Aslan ağ günlüğü

Boşuna özlemişim güneşi

 

 

Yıldızların koynunda terli bir şarkı bizi esir eden öykümüz diye kabullendiğimiz. Işıl ışıl gözlerimiz orada. Ağlamaklı tebessümlerin sustuğu dünyadır birazda orası. Ve hiç çekinmeden kalbimizi bırakacağımız her şeyden koruyacak ve bu yorgun düşürenlerden arındıracağına inandığımız son durağımızın adı ya ölüm ya da özgürlük…

 

Ölü bir yağmurun yorgun nefesinde hayıflandığında toprak, anlaşılmamış ve kana bulanmış doğurganlığı için… o zaman payımıza başını dizlerine dayamış bir tenhalık düşer. Bir şeyler söyleme şansın olursa. SUS! Kalbini unut, yaşadığın ve yaşamadığın mevsimler aşkına, pişmanlık gözyaşlarını öğüterek kuş seslerinde, kendini bulmak unutmanın fetvasından geçer. 

 

Dokun ve dinle “sessizliğin nabzını” Çünkü o an yalnızlıktasın… Kutsamıştır dudaklarına kement vurmuş ve sessizliğe yer bırakan cümleler. 

 

 

 

 

Ne çıkar sefayla aran şekerrenk olsa 

Ne yazar bir elin yağda bir elin baldaysa 

İşte cemresin uçsuz toprakların ayazında 

Yurtsuz mendil satıcılarına yanıyorsun 

Birde suya inerken vurulan ceylanlara 

 

 

Bir şey biliyorum 

Kanın kutsanmış aşkların damarlarında 

Kentlerin ninnilerine hırçınlığı aşılıyorsun 

Biliyorsun ki sahtedir siyah beyaz coşkular 

 

Bütün satırlar o başlığın varlığında toplanırmış.

İşte RU,  sen başlığısın söylenen ve söylenmeyenin.

Kapılar kapanınca bütün türküler konuşmayı öğrenir. Delice ezgiler ruhunda sana ait olan ne varsa avucunda toplayıp bir umut mirasıyla sana geri iade eder. 

 

ertelenmiş yıllardan geldin 

hüsrana sofranda yer vermeden 

tarihin yelesinden tutarak 

gurbeti olmadın dramın 

 

 

riyakar 

sağırlıklar içinde 

tebessümün buğusunda 

çatlattığın umudun kabuklarıyla 

güzel olan her şeye 

zırhlar yapardın 

ayet gibi ezberlediğinle 

közünle dağlayıp yonttun zamanı 

 

hükümsüzdür artık 

sisler ve yutan bulvarlarda