zemheride korunağım
ormanlarının uğultusu gömütü ayrılıklarımın
zorluklarımın sınırı, varlığın
alnın, mihrabı sadakatin
nehirleri salıyorsun susuzluğuma
açmışsın bağrını talihsizliklerime
rüzgarın parmaklarıyla
kederimi yoluyorsun
akşamıma kafa tutan sabahım
dallarında aşkların kuşattığı dağlarım
şaşmadan yorulmadan seni anlatırım dosta düşmana
arkadaşımsın
1999 elbistan
Ben seni düşlemenin seanslarında dalgınlığa güçsüzce teslim olup, dudaklarıma düşen ılık tebessümlerle yarı ayık yarı uykulu bir gevşemeyle gözlerin de yitip, bitiyorum.
Mavi bir şarkının sayfaları ve çığlıkları arasındasın, en ihtişamlı halinle. Tut ellerimi diyorum, öyle gevşek değil sıkıca. Ama görmüyorsun, çocukluğumda unutmuşcasına oralı olmuyorsun. Söylediklerim sadece kendime misali kendi kendime yaslanıyorum. ÜLKEM, ara, bul beni, bul beni çocukluğumun en yaramaz ve azarlanmayı hak etmiş, kulakları çekilmesi gereken bir oyunun kıyısındayım üstüm başım hasret.
Siyahtan düştük, beyazın miskin duruşunda günlerimize nefes nefese yaşayışımız. Ve pişman değiliz ışığa yamanmış düğümleri çözüyorsak. Pişmanlığa tabi olmayan ne varsa suç değildir. Suç ve pişmanlığın olmadığı yerde bize sevgi düşer. Bunu harflerin söylüyor sırdaş ve hayat pınarlarının gözyaşlarından damla damla düşüp büyüyen harflerin…
