I.1) SİYASİ DURUM(UMUZ)
I.2) SOMUT VERİLERİN ANLATTIĞI
I.2.1) DÖNÜŞÜM/ DÖNÜŞTÜRME VERİLERİ
I.2.2) BASKI(LAR), YASAK(LAR) VE DEVLET TERÖRÜ
I.3) TOPLUMSAL İKLİM(İMİZ)
II. AYRIM: “ANAYASA”, BAŞKANLIK, REFERANDUM!
II.1) ANAYASA ÖNERİLERİ!
II.2) BAŞKANLIK DAYATMASININ MAHİYETİ
II.3) REFERANDUM ZORLAMASI
tümceler yönleri onun
sözcükler yıldızları.”[2]
“Dil”, Farsça “yürek/ veya gönül” demekken; “Dil, yüreğin kapısıdır,” kanısındaki biri olarak anadili (ile dil ve Kürtçe) konusunda daha önce yazıp,[3] öneminin altını defalarca çizmiştim.
Siz bakmayın bir dönemin Kalkınma Bakanı Cevdet Yılmaz’ın, anadili konusunda, “Allah’ın ayeti” olduğu vurgusuyla, “Her dil, varlık âleminde bir güzellik, bir zenginliktir,” demesine![4]
Anadili meselesi, bu tür demogojilerdan uzakta, tarihsel (ve güncel) gerçekleriyle ele alınmadır.
bu karanlık, bu yalnızlıkla,
berbatlıklarla dolu evrende.”[1]
Bir kez girilmiş sokaklar
Açılmamış kapılar...”[2]
Eninde sonunda nihayete erecek karanlık ve kaotik bir dönemin ortasındayken; 12 Mart’ları, 12 Eylül’leri aratmıyor yaşa(tıl)dıklarımız! Hatta aşıyor ve “küçük çaplı” bir 1915’i anımsatıyor nerdeyse…
Evet zor günlerden, hatta zamanlardan geçtiğimiz; acı çektiğimiz, zorlandığımız doğrudur; bunu saklayacak değiliz…
Tam da bu kesitte karşımıza dikilen 16 Nisan 2017 referandumu; basit bir referandumdan da ötede değer ve anlam taşıyor; ama bu kadarla da kalmıyor…
I.1) DİYALEKTİK MATERYALİZMİN GEREKLİLİĞİ
I.2) FELSEFESİZ OL(A)MAZ
I.3) İDEOLOJİ MESELESİ
I.4) YÖNTEM KONUSU
I.5) MARKSİZM NEDİR (Mİ?)
I.6) DEVRİMCİ PRAKSİS
II. AYRIM: SINIFI VAR EDEN(LERİN) ZEMİN(İ)
II.1) SERMAYE SORUNU
II.2) EMEĞİN KONUMU, SÖMÜRÜ VE ARTI-DEĞER
II.3) VE KAPİTALİZM!
II.4) KRİZ
adımları gök gürültüsü
türküleri ateşten
bayrağında umut
umutların umudu bayrağında.”[1]
.1) İKTİDAR VE EĞİTİM
II. AYRIM: SOMUT VEYA TOPLUMSAL PRATİK
II.1) TÜRK(İYE) EĞİTİM(SİZLİĞ)İ
II.2) PARALI EĞİTİM NOTU
II.3) PROJE OKULLAR PARANTEZİ
II.4) HÂL VE GİDİŞAT
II.5) TERÖRİST BASKILAR
III. AYRIM: ÜNİVERSİTE(LER) VE YÖK
III.1) ÜNİVERSİTE(LERİ)
İnsan(lık), sürdürülemez kapitalist vahşetin devreye soktuğu ekolojik felaketle yüz yüzedir.
Yaşar Kemal’in, “Evrende iki sonsuz doğurgan yaratıcı güç vardır. Biri insan, öbürü doğa. İnsan, yaratıcılığını yitirdiği gün, doğa yaratıcılığını bitirdiği gün her şey bitecektir,” uyarısı eşliğinde küresel ısınmadan, diğer verilerine dek bunu görmeden gelmek, artık mümkün değildir.
Özellikle de AKP’nin -kapitalizm patentli- çevre pratiği göz önünde bulundurulduğunda…
* * * * *
gücün yeni biçimlerini!”[2]
Bilmem fark ettiniz mi? “Yeni Zamanlar”ın “yeni entelektüelleri” ve Kaç-ak Saray’ın “gözde” kalemlerinden İbrahim Karagül, Yeni Şafak’ın 23 Aralık 2016 tarihli nüshasında bir “manifesto”(!) kaleme aldı.
Bugünkü iktidar partisinin gerisindeki iradenin paranoya ve ihtiraslarını olabilecek en açık şekilde gözler önüne seren ve sürüklenmekte olduğumuz “Başkanlık” sisteminin kurucu mantığını açığa çıkartan bir “manifesto”. Karagül, “manifesto”(!)suna şu sözlerle başlıyordu:
bir tehdit unsuru hâline geldi?”[2]
Yaşadıklarımız; “Tarihi üreten kötü yanıdır,” diyen Karl Marx’ı teyid edip dururken; iyi olmadığımız çok açıktır. Ancak iyi olacağımız da öyle…
Hayır; bu ekonomist, indirgemeci, vulger bir beklenti değil; diyalektik materyalist bir öngörüdür.
