Kitap Basımı ve Yayınevi
Yazar, sürekli meyve ağacı gibi, ürün vermelidir. Süreklilik, kişiyi yazar yaptığı gibi, yazımı olgunlaştıran etkendir de.
Yazar, sürekli meyve ağacı gibi, ürün vermelidir. Süreklilik, kişiyi yazar yaptığı gibi, yazımı olgunlaştıran etkendir de.
Genel iradenin onaylamadığı
bir yürütme oluşturur”
Kant
Post-modern zamanların -insan(lık)a mündemiç her şey gibi- edebiyat/ yazına verdiği hasar, “Başarılı bir yazar ya da ressamı nezih bir işadamından ayırt edemezsiniz,” diyen Sinclair Lewis’in notu eşliğinde asla küçümsenmemelidir…
Tam da bunun için edebiyat/ yazın konusunda unutturulmaması gerekenler vardır.
“Kendini tanı.”[1]
1 Kasım 2015 seçimlerine ramak kala kaleme alınan bu yazı, bir hayli gecikti. Ekim ayı başında tamamlanması gereken yazımız, -öncesi ve sonrasıyla- Ankara Garı Katliamı’yla devreye giren alt üst oluştan nasibini aldı. Ancak “hiçbir zaman” geç değilse -ki değildir-, diyeceklerimizi, “Gerçek; anlamda altüst edilmiş bir dünyada doğru, bir yanlışlık, bir kaza anıdır,”[2] vurgusu eşliğinde aktaralım.
Diğer yandan 10 Ekim 2015 Cumartesi günü Ankara’daki vahşi, insanlık dışı katliamda yitirdiğimiz 100’den fazla insanımız için 13 Aralık 2015 Salı günü Konya’da oynanan Türkiye – İzlanda maçı öncesindeki saygı duruşu sırasında tribünlerden “ıslıklama” ve “tekbir
“Şimdi, nerden çıktı bu Mandela meselesi?” diyen olacaktır elbet…
Latince de ironi için kullanılan, “Plusquam perfectum/ Çoktan geçmiş zamanlar”dan söz etmenin gerekli olduğundan kuşku duymadığım koordinatlarda Hugh White’ın, “Geçmişi değiştiremezsin ama gelecek hâlâ avucunun içindedir,” anımsatması hâlâ “olmazsa olmaz”.
“Neden” mi?