Yıllar öncesine gittim. Çocukluğumun geçtiği köy evindeydim:
Gidip penceremizin önüne oturdum. Pencere dediysem; ahşap evimizin kerpiçten yapılmış duvarları, tahtadan zemini, kamışlarla örülmüş yarım metre aralıklı birçok direğin tuttuğu tavanı olan... Ayrıca orta direği olan evimizde çiviye asılı gaz lambamız olurdu.
O gaz lambasının ışığında kanaviçe nakışı işlerdi anam. Bazen de el makinesinde bizlere çiçekli elbiseler dikerdi.
Anam uyuyuncaya kadar tavanda uzanan direkleri sayardım yatağın içinde. Bazen tek tek bazen de çift çift... Her seferinde otuz direk çıkardı. Artmaz eksilmez her iki yandan on beş on beş ederdi, otuz direk. Ben de onları böler, çıkarır, çarpardım. Ta ki anam gaz lambasının ışığını kısıp uyuyuncaya kadar.
Pencereden dışarıya bakıyordum. Ne kadar duru sema, ne kadar maviydi gökyüzü. Ne şimdiki gibi duman ne sis vardı o yıllarda. Henüz kirletilmemişti yeryüzü.
Bir an pencerenin perdesine takıldı gözüm. Perdenin beyaz patiskanın tam orta kısmında işlenmiş iki kuş vardı. Sanki ağız ağıza vermiş konuşuyorlar gibi duruyorlardı. Perdenin etek kısmına ise dünyanın en güzel renk renk çiçeklerini işlemişti anam. Sabah güneşinin ilk ışıkları kuşlu, çiçekli perdenin arkasında içeriye süzülürdü. Yer yataklarımızın üstünde uykulu gözlerimizi ovuştururduk sabahları. Koşarak perdenin ucundan tutup sallardık kardeşlerimle. Biz salladıkça kuşlar uçacak gibi olur, kanatları renk cümbüşüne dönerdi. Bu oyun çoğu zaman dışardan gelen tavuk, horoz, kuş seslerine karışıp devam ederdi.
Ne zaman bir kuş görsem anamın beyaz patıska üzerine nakşetmiş olduğu o iki kuş gelir aklıma.
