Bizlere bıraktığın "senin evladın olma" gururu o kadar büyük ki, hiçbir söz onu anlatmaya yetmiyor. Senin evlatların olmak, bu hayatta taşıyacağımız en büyük onur; bizlere bıraktığın en kıymetli mirastır.
Yokluğun yüreğimizde tarifsiz bir acı, hiç dinmeyecek bir özlem bıraktı. Biz sadece babamızı değil; en büyük akıl hocamızı, ilk kahramanımızı, ilk öğretmenimizi ve en büyük dayanağımızı kaybettik.
Bize ait olan her gün batımı, her kahkaha, her sarılış…
Bugün geriye dönüp baktığımda; hepsi içimde yaşayan, zamana yenilmeyen anılar olarak bana eşlik ediyor.
Seninle paylaştığımız hayat bir roman gibiydi…
Her sayfasında sevgin, emeğin, dostluğun dürüstlüğün, neşen ve birlikte kurduğumuz hayat vardı.
Ve bazı hikâyeler bitmez; sadece kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Seni sevmek, sana veda etmekten daha güçlü bir duygu…
Bu yüzden seni uğurlamıyorum; sevgini, sesini, varlığını ömrüm boyunca içimde taşıyorum.
Bu cümleyi kurmak bile hâlâ zor. Zaman aktı, mevsimler değişti, hayat kendi düzeni içinde yürümeye devam etti; ama sana duyduğum özlem ne eksildi ne de eskiydi artık. O, yıllarla büyüyen, sessizleşen ama hiç kaybolmayan bir duyguya dönüştü.
Seni düşündüğümde aklıma önce dürüstlük geliyor. Ardından güven ve huzur… İnsanların en zor anlarında onları dinleyen, bir çıkış yolu bulan, gerginliği yumuşatan, sözüyle olduğu kadar varlığıyla da çevresine iyi gelen o güzel insan geliyor.
Sonra çalışkanlığın…
Hafta sonunu iple çektiler. Hafta sonu onlar için daha çok birbirlerini ziyaret etmek ve memleketten bahsetmekti. Bir cumartesi-pazarları vardı, onu da hayim’da ya kâğıt oynayarak ya da hemşerilerinden birini ziyaret edip memleketten, köylerinden, akrabalarından bahsederek özlem gidermekti niyetleri.
Biz; ilkokulda yurt bilgisi, lisede mantık sosyoloji, felsefe, okuyan, ilk ve ortaokul ile liseyi karne notu kaç olursa olsun bitirme sınavına girerek bitirmiş bir nesiliz.
Onun için biz, kim 500 milyar ister programında 15 bin lirayı hiç joker kullanmadan %90 kazanabilen nesiliz.
Biz; her dönem 3 yazılı 1 sözlü imtihan olan nesiliz... Biz kopya çeken ama kopya hazırlarken öğrenen bir nesiliz.
Biz; anasını babasını bakımevine terk etmeyen, yakınının, dostum dediğinin cenazesine "tatildeyim" diye gelmeyen nesil değiliz.
Vakit gece yarısını çoktan geçmişti, gözlerimi kapamış, kahvemi yudumlarken nasıl olduğunu hâlâ anlayamadığım bir biçimde kendimi çocukluk anılarımın içinde buldum…
Bu aralar sanırım çok fazla istiyorum bunu. Nedenini henüz bilemesem de.
Yeniden çocuk olmak istiyorum. Dağlara, tepelere çıkıp papatya ve gelincik toplamak istiyorum. Seksek oynamak, telden yapılmış araba sürmek, iliklerle oynamak istiyorum. Oyunda yenilince ağlayarak mızıkçılık yapmak istiyorum.
“Ben Mahkemeye gidiyorum,” deyip evden çıktı.
Ben de hemen babamın ardından ablama yardım etmek için evden ayrıldım.
Babam, mahkeme salonunda abim Ali Haydar Türkmen'i vuran polis memuru ve onun arkadaşları ilk defa karşılaşacaktı. Olmamış. Karşı taraf “Can güvenliğimiz yoktur!” diye mahkeme heyetine dilekçe göndermiş, duruşmaya gelmemiş.
1 Temmuz Acı ve hüsran dolu bir gündü.
Canım, her anın, her gülüşün kalbimde ölümsüzleşti.
Bu Veda asla dostluğumuzu sona erdiremez.
Can Yoldaşım;
“Ah oğul bilmez misin evladı erken ölen babaların nefesi erken tükenir! Boğazına düğümlenir, yüreğine kilitlenir nefesi. Kör bir mermidir hayat bir sıkımlık canı vardır. Canı, canının içinden giden babaların ömrü acıyla beslenir.”
Kınaların türkülerle yakılıp gidenlerin ağıtlarla gömüldüğü topraklarda Hava Ana, Gülnaz ve Şekernaz adında güzeller güzeli ikiz kız çocuğu getirmişti dünyaya. Ama hastalandı Hava Ana. Şenkaya’nın Kürkçü köyünden Erzurum’a bir umut deyip yetiştirmeye çalıştılar onu. Ama olmadı! Gülnaz ve Şekernaz’ına sarılamadan yolda öldü.
1977, 16 Haziran ayının gece saat 03.00 de sarı saçlı mavi gözleri ve gülen yüzü ile hayata gözlerini yuman Ali Haydar Türkmen'i kardeşi olarak dizelerimle anlatmaya çalışıp sizlerle paylaşmak istedim.
Şenkaya’nın Kürkçü Köyü'nde
Benden iki yıl önce
Babamın yaşayan 4'üncü çocuğu
Olarak doğmuşsun...
Hangi ara büyüdü korkusuz yüreğin
Sığmaz oldu kafesine
Aldın başını gittin
Girdin Halkın hizmetine be abi
Aynı evde oturur
Birlikte okur, birlikte düşünür
Aynı sevinçleri yaşar
Aynı üzüntüleri paylaşırdık.
