insan

 
Bir düşüncenin; gerçek anlamda düşünce olabilmesi için insanın en temel ve en büyük değer olarak kabul edilmesi şarttır. İnsanı hiçe sayıp, bunun yerine insan tarafından soyut anlamda var edilen tanrıcılığın yüceltmesi, temel öğretilerden tamamen uzak olduğunu gösterir.
Evrim düşüncesi, insan olmadan hiçbir varlığın anlam kazanmayacağı gerçeğinden hareketle insan, doğa ve tüm varlıkları nesnellik çerçevesinde ele alıp inceleyen bilimsel objektif düşünce biçimidir.

 
Yaşamın her anında olumlu ve olumsuz şekilde karar verme gücüne irade denilmekte. Diğer bir ifadeyle kişinin günlük yaşamında anahtar niteliği taşımaktadır irade. İnsandaki irade farklılığına geçmeden, diğer canlılarında iradeye benzer tepkimelerinin olduğunu hatırlayarak devam etmeye çalışalım.
İnsanın dışındaki canlılarda iradeye yakın açlık, korku, koku, işitme, görme ve üreme şeklinde temel güdüler mevcuttur. İfade edilen bu duygu ve hisler doğrultusunda hayvanlar her şeyi sınırlı şekilde yapar ve yaşarlar.

 
Bilindiği gibi dünyada sırrına hâlâ tam olarak erişilmemiş ve düşünülenlerin üstünde sistemli ve sınırsız bilgi işlemine sahip olan varlık “İnsan Beynidir”. Hatta insana, insan olduğunu hatırlatan, öğreten ve bu doğrultuda hareket emesini sağlayan da beynidir. Bu yüzden insanın beyne tanrı dememesi için kendisini zor tutmaktadır.

 
Canlılar için güven duygusu yemekten içmekten daha önce gelen temel bir edimdir. Kendisini güvende hissetmeyen hiçbir canlıda açlık ya da farklı duygular kolayca harekete geçemez.
O anda en yüksek derecede kendisini gösteren duygu korkudur ki, zaten korkunun yükselmesiyle güven veya güvensizlik düşüncesi ortaya çıkmaktadır. Korku duygusuyla oluşan güven hissi, tüm canlı türlerde gizlenme, saldırma, kaçma, ses, salya vb. gücünü kullanarak kendisini sağlama almaya çalışır.