Mehmet Çobanoğlu ağ günlüğü

Gözlerinde yükselen bir devrimin ateşi habire yanar
Çok yakında! Yakından da daha yakın
Kars’ın ayazında sokaklar uyanır
Yasaklar yıkılır yavaş yavaş
Özgürlük
O kadın uyanışınla
Atılan ilk adımdır
Bu serhat şehirde
Uzanıp giden taş sokaklara
Ve dudaklarının dudaklarıma değdiği an, bütün zincirler kırılır

Bir kelebek düştü parmak uçlarıma
Cudî dağı kadar asi
Yaban ve derin
Bir solukta
Yırtıldı gecem

Sen geldin odama, nefesinle serin
​Kanatlarında
Imbıl ımbıl bir isyan var
Bedenin Munzur
Endamın Subhan
Gülüşündki berraklık Van gölü

Eğilmeyen vakur başın Ağrı
Gözlerin Rojava
Yüreğin Serhat
Sabrın umut
Tenin sığınak
Adın Berivan ya da Ronahî
Dilinde Kevok ezgileri gizli
Ne prangalar durdurur coşkunu nede sel
Bir özgürlük destanısın, geleceğe dörtnala koşan

KÖR DÜĞÜM

Köküm tunçtan, demirde mi?
Şu isyanım, keyfimde mi?
Kin kusarım, közümde mi?
Hakkımı çalan, insandan mı?

​Dertli başım, ah çekerken
Haramiler yollar kesmiş
Her bir kenti zulüm vurmuş
Şer, köyleri viran etmiş

​Karanlıkta yol ararım
Yıldızlara gün sorarım
Derinlerde iz sürerim
Her hayale dost ararım

​Bir selâmı çok gördüler
Dönüp bakmazlar insana
"Devrim olmaz, zor" dediler
Selâm olsun aydın cana

Ömrün harmanında kalmadı başak
Düzenin yolları hepsi bir tuzak
Güneşin altında, gölgeye uzak
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?

​Zenginler, şahlar, bir de padişahlar
Sefayı sürerken, yoksul halkta acılar
Zamlarla eridi bizim umutlar
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?

​Karanlık çökerken aydınlık güne
Kanma yalan söze, sen bak haline
Akıllı ol, gitme burnun dikine
Sonun ne olacak, söyle vatandaş?

Simsiyah saçlarına geceyi bağladım; ay, omuzlarında çoğaldı
Kirpiklerine yıldızlar düştü, ben içimde bir göğe dönüştüm.
Bir gülüşün var;
Bir nefeslik,
Bir ömürlük.
Bende derinleştikçe
Zaman susuyor
Dünya diz çöküyor
Bakışının dipdiri körfezinde gölgene tutunuyorum