Bakışlarınla yırtılan
Upuzun zifiri gecelerde,
Bir halk türküsü gibi
Düşüyorsun aklıma sen.
Ellerin değmese de ellerime,
Sözlerin içimde filizleniyor.
Sen gülünce
Dağlara bahar iniyor.
Bir karakış sabahında
Kavgaya, sevdaya, umuda
Çağırıyorsun beni.
Gözlerinde devrim taşıyan,
Korku nedir bilmeyen kadın;
Bakışınla sarsılır
Saraylar, tahtlar.
Seninle yeşerir
Kuruyan topraklar,
Seninle değişir
Bütün kara bahtlar.
Ama içimizdeki ateş
Bir uyanışın sabahıdır.
Gecenin en koyu yerinde bile
Umut nöbettedir.
Bizde beklediğimiz ruh
Kanat çırpar gibi baksın
Bu akşamlara.
Neşenin doğduğu yerle
Battığı yer arasında
Acılara inat dağlarımızın
Rüzgârında özgürlük türküleri çalıyor.
Yürüyüşümüzde adımlarımız
Mühürlenmiş
Bu toprağın karasına.
Zafere yeminliyiz.
Ne fırtına dindirir içimizdeki ateşi,
Ne de karanlık boğabilir
Şafaktaki kızıllığı.
Yoldaşım, ektiğimiz umuttur bizim.
Bizler hep yürekten bir olalım, barışa "evet" diyelim,
Tanklar, toplar olmasın, savaşa "hayır" diyelim.
Evlatlarımız ölmesinler, vatanlar yanmasın!
Annelerin ağlamamaları için ordulara "yok" diyelim.
Gençler savaşlara gitmeyin, yüreğinizde sevgi yeşersin,
Ne kadar yanarsa yansın, ciğeri, yüreği, ipeksi teni,
Küllerinden ses veren bir köz gibidir o.
Toprağa düşen her damla kanı
Binlerce kez çoğalan
Ölümsüzlüğün
Öteki adıdır
Kocaman çölde, bir ormana dönüşen .
Yüküm ağır, gücüm bitti
Dertler beni heder etti
Bir ümide sarılmıştım
O da göçtü, o da gitti
Gönlüm yorgun, dilim suskun
Günler, güneş bana küskün
Yıllar oldu hep ezginim
Sakın deme "gelmiyorsun"
Felek neden böyle kalleş ?
Doğmaz oldu, bana güneş
Gözlerime yaşlar doldu
Kar yağıyor yanmaz ateş
Diken batı kara göze
Hüzün düştü her bir söze
Bahar bana hazan oldu
Yenik düştüm soğuk güze
Vadileri geçemedim
Şu yolları seçemedim
Dağlar yüksek, etraf karlı
Bu nedenle gelemedim
Çağlayan bir bahardır yüzünden akan
Her şeyi güzel yapan
Kınalı elleriyle
İpeksi saçlarını tarayıp ince, ince ören
Gözlerinden
Yek pâre
Kavruldu topraklar, ağaçlar susuz
Bu nasıl bir devran! Temeli koftur
Haneler harabe, yürekler yanık
Yanan yüreklere merhem yoktur
Kimi saray yapmış, kimi de evsiz
Ağa-patron, paşa, bey hepsi arsız
Güçlünün her sözü, bir ferman olmuş
Kodamanda kürk var, yoksul urbasız
Tahammül kalmadı, sabır tükendi
Adalet yok, buna vicdanlar tanık
Gayrı bu düzende bir nebze tat yok
Canlar perperişan, yürekler yanık
Garibanlara güneş doğsun
Uçan kuşlar yuva kursun
Çiçeklensin tüm umutlar
Kara toprak güller koksun
Yağsız kazan bulgur görsün
Aç insanlar biraz doysun
Geçsin gitsin bu karanlık
Yeter artık şafak söksün
Tüm acılar, dertler dinsin
Acıların sonu gelsin
Sevgi dolsun yüreklere
Kötülükler hiç olmasın
Sevdam bende bir ülküsün
Zorbaların boynu kopsun
Tüm dünyada her ülkede
Savaş değil barış olsun
Kars’ın Kağızman ilçesinde doğan ve çocukluğundan beri İstanbul’da yaşayan şair Mehmet Çobanoğlu, eserlerini başta Antoloji.com olmak üzere çeşitli dijital platformlarda ve basılı yayınlarda okuyucuyla buluşturan bir isimdir
