Kuş olmalıyım, kuş...!
Özgürlüğe kanat açan.
Dağları denizleri aşan.
Gözü yaşlı çocukların
Parmaklarına konan.
Küsmüş yüreklere şarkılar söyleten.
*
Bulut olmalıyım, bulut...!
Çorak topraklara yağmur götüren.
Gönül yangınlarını söndüren.
Ne kuş olup, uçabildim.
Ne de bulut olup, yağabildim.
Ola ola, bir ' i n s a n ' oldum
Odun taşımasam da harlı ateşlere,
Söndüremedim yangınları.
Güldüremedim çocukları.
'Dağlar dayanmaz' denen acılara dayandım.
Dayanmakla kalmadım.
Bir de uzaktan seyreyledim
Yangına körükle gidenleri.
*
Yokladım elimle kalbimi,
taş mı, olmuş ne?
Sordum sonra kendime;
'Sen ne yaptın ey! i n s a n? '
Sıraya dizildi hemen
yanmış yıkılmış evler.
Sıraya dizildi ölü çocuklar.
Şikâyete durdu gözü yaşlı analar.
Avuç açtı aç insanlar...
*
Ne çok iş başarmışım 'BEN! '
Şaştım kendi gücüme...
Yokladım elimle kalbimi,
taş mı, olmuş ne?
Dedim ya, ola ola, bir ' i n s a n' oldum.
Her gün biraz daha küçülen.
Kendi ağırlığınca ezilen.
İmrendim kanat açan kuşlara.
Özendim yağmur taşıyan buluta.
Küçüldüm, küçüldüm, küçüldüm.
Yer yarılsa, yer yarılsa, yer yarılsa,
yer y a r ı l s a..............dedim....
Hümeyra Gün ______________(2013 )
