Hanya Konya
İlk alfabede, ‘’Türk övün, çalış, güven, En büyük Türk, Ne mutlu Türküm diyene!’’ sonra, ‘’Türküm, doğruyum, çalışkanım, ya da bir Türk dünyaya bedeldir!
Oysa köyümde başaklara karışmış gelincikler arasında koşarken, yaylalardan gelen çoban kaval sesini dinlerdim. Rüzgâra doğru koşarken söylediğim tekerlemeler de anamın dilindendi. Uçsuz bucaksız bozkırlarda bir biz vardık. Başka hiç kimseler yoktu sanki.
