1982 yılının bir yaz ayında Almanya’da yaşayan bir arkadaşıma gittiğimde kitabı onun kütüphanesinde görmüştüm. Kitabı elime almış, daha ilk sayfalardan itibaren kitabın büyüsüne kapılmış, Hollanda’ya döndüğümde kitabı bir solukta heyecanla okuyup bitirmiştim.
Bu kitaptan sonra bir solukta okuduğum başka eserler de oldu. Fakat Direnme Savaşı’nın yeri bende bambaşkaydı. Hiçbir zaman unutmadım.
Siverek’ten başlayarak Diyarbakır, İzmir ve Ankara’ya uzanan yolcuğu önümüzdeki süreçte birçok ile daha uğrayacak. Bu yolculuklarda dengbejlerin de katılması etkinliklere farklı bir anlam kattı. Okur- yazar buluşmaları sadece kitap tanıtımını ve satışını amaçlamadı. Sözlü kültürün taşıyıcıları olan dengbejlerin önemine ve dengbejliğin yaşatılmasına dikkat çekme amacı güttü.
‘Okur-yazar buluşmalarına dengbejler ayrı bir renk ve zenginlik kattı’
Her ses, bir yankıya muhtaçtır.
Bu romanın yankısı, yalnızca bana ait değildir.
Bir dağın eteğinde doğan, dumanla taşınan bu ses, nice insanın hafızasında, kalbinde, sözünde büyüdü.
O sesi bana duyuranlara, onu unutturmayanlara minnetle…
Berbang Çamlıbel Aydın (Seyadê Şamê’nin yeğeni, Halis Çamlıbel’in kızı)
Bilgisiyle, belgeleriyle, sessiz ama sarsılmaz desteğiyle bu hikâyenin damarlarında kan gibi dolaştı.
Veysel Çamlıbel
Doğu ve güneydoğu’nun acı, kan ve kimsesizlikle şekillenmiş coğrafyasını, umarsız toprakların adları ve yazgısı meçhul kadınlarını, o kadınların teninden taşan ah’larını anlatan/ okuduğum kitaplar önce avuçlarımı, dilimi, gözlerimi sonra da yüreğimi kavurur hep. Bilirim ki hiçbiri düşsel, fantastik, kurgulanmış hayal ürünü konularla örülmüş değillerdir. Can yakıcı bir gerçeklik bağırır her sayfadan ve siz o coğrafyayı ve insanını bilen biriyseniz o kitabın avuçlarınızda nasıl alev alıp yandığını acıyla duyumsarsınız.
Sesin ki; kutsal şarkılardan yükselen ilahi bir tınıydı…
Ne zaman yağmurlu bir günde yolculuğa çıksam, sen geliyorsun aklıma.
Ne zaman bir sahilde yürüsem çıplak ayaklarımla; ıslansam, üşüsem, seni anımsıyorum.
Her yağmur, gözlerindeki hüzün gibi ıslatıyor beni.
Her yağmurda titriyorum, üşüyorum, kederleniyorum.
Önceleri anlamsız gelirdi bu bana. Neden yağmurlar bu denli acıtıyor içimi diye.
Sonradan anladım, sen gittiğinde mevsim sonbahardı,
Sararmış yaprakların üzerine yeşil bir yağmur yağıyordu. Hatırlıyor musun?
