I.1) İŞÇİ SINIFI
II) İŞÇİ SINIFININ GÜNCEL HÂLİ
II.1) TÜRKİYE/ ANADOLU İŞÇİ SINIFI
II.1.1) ÇOCUK İŞÇİ(LER), KADIN(LAR) VE İŞ CİNAYET(LER)İ
II.2) KAPİTALİST DEVLET VE İŞÇİLER
II.3) “BİR ŞEY ÇIKMAZ, OLMAZ” DİYENLER İÇİN!
III) III. BÜYÜK BUNALIM’IN “YDD”Sİ
III.1) “YDD” ÇILGINLIĞI
kazananlar ve kaybedenler olmaya devam edecektir;
özellikle de acımasız arz ve talep yasalarına
tabi olacak olan emek alanında.”[2]
Kadınlığa dair bilincimiz 1960-1970’li yıllarda sosyalist hareket içinde biçimlenmişti. O zamanlar, kadınların kapitalizm koşullarında işgücü açığının doğduğu dönemlerde istihdam alanına çekilen; kriz koşullarında ise ilk önce kapı dışarı edilen, bir çeşit “yedek sanayi ordusu” görevini gördüğü, bizler için bir kaziye idi.
Bir o renksiz, o yalnız, o sürgün medüzalar
Aşar söylediklerimizi çeker gideriz.
Ülkemiz, toprağımız, her şeyimiz”[2]
33. yıl dedim, ama tabii -Zapatistalara ilişkin pek çok söz gibi- bu da nereden baktığınıza bağlı, arızî bir söylem.
Yoksa “başlangıç”ı başka birçok tarihe taşımak mümkün.
Başlangıç?
II) “NE”Yİ, “NİÇİN”İ, “NASIL”IYLA EĞİTİM
II.1) “OKUL” FASLI
II.2) EĞİTİM(SİZLİK) Mİ?
III) SORU(N)LARI TÜRK(İYE) EĞİTİM(SİZLİĞ)İ
III.1) AKP PATENTLİ DEVLET VE EĞİTİM(İ)
III.2) HÂL VE GİDİŞ YA DA DURUM
IV) ÜNİVERSİTE VE KIYIM GERÇEĞİ
IV.1) BARIŞ İÇİN AKADEMİSYENLER
V) GENÇLİĞİN KONUMU VE GELECEK(SİZLİĞ)İ
VI) ALTERNATİF EĞİTİM
Amerika Devlet Başkanı Turamp'ın Kudüs'ü İsrail'ın Başkenti olarak görüp bununla ilgili kararnameyi imzalaması ve öncesindeki tüm yaşananlar, İsrail ve Kudüs'ün tarihini yeniden gözden geçirmeyi şart koşmuştur. Analizler bağımsız ve demokratik bir bakış açısıyla yapılmadığı sürece, bölgedeki gerçekler anlaşılmadığı gibi din savaşları da bitmek bilmemektedir.
yokluğunda yorgan gibi
zifiri karanlıkta, seni düşleyip,
aydınlığımı bilir misin umutlarımda.
düşlerimde yaşadığım mutluluğu,
hayallerimde varlığını hissettin mi hiç
kısacası adam
bildin mi sevildiğini...
yazmakla olmuyor usta
gönderilmemiş mektuplar dolu
zamana bırakılmış
kalbim ayrı, kalem ayrı anlatıyor
zaman ölçülmez ki usta
bazen saniyeler, saatler sürer.
Sonra!
aşk benim neyime
vur gönül teline yangınım olsun
deyip geçiyorum be usta
gönderilmemiş mektuplarda
İnsan yaklaşık olarak M.Ö. 5000 bin yıllarından bugüne kadar süper egonun esiri durumuna düşmüş bulunmaktadır. Ancak ego esareti ilk başlangıçtan son 50 yıla kadar, genelde belirli insan gruplarında görülen bir durumdu. Bu bakımdan toplumun çoğunluğu rahatsız olmadığından üzerinde fazlaca bir tartışma yürütülmemiştir.
Ancak günümüzde süper egoya esir düşmemiş insan kalmadığı için, sosyolojik ve psikolojik açıdan büyük huzursuzluklara neden olan bu hastalıklı yapı, bundan sonra her gün tartışma konusu olmaya devam edecektir.
Rəhmətlik Əliniyaz əmimə
Vəzifə düşkünü insanların, bil,
Gec-tez qəzasını verəcək Allah.
Ölümünə bais olanların, bil,
Ağır cəzasını verəcək Allah.
Qara torpaq altda yatanların, bil,
Hər gün əzasını verəcək Allah.
Quştək haqqa tərəf uçanların, bil,
Geniş fəzasını verəcək Allah.
Bir yanım ben
Senden yanayım.”[1]
Yeni(den) ‘68’in anımsanması gereken zamanlardan geçiyoruz.
Biliyorum kimileri bu saptamama, “Eski güzel günleri özlemeyi bırakın, yeni kötü zamanlarla başlayın işe,” diyen Bertolt Brecht’in sözüyle karşı çıkacak.
Hayır, tavrım “Bu patolojik duruma nostalji deniliyor,”[2] saptamasının muhatabı falan değil.
